De stad Buenos Aires en Argentinie staat voor een nieuwe uitdaging. Een zware confrontatie op sportief vlak. Het is geen Wereldbeker voetbal, dat misschien meer in de lijn van Argentinie zou liggen, ook geen Formule 1 in een gesloten circuit, waar ze ook wel van houden, het is de open rally Dakar die zich van Afrikaanse bodem heeft teruggetrokken en op het Amerikaanse continent is neergestreken. Een primeur voor Argentinie dat ze broederlijk delen met Chili.
De hele stad begint traag maar zeker de sporen te dragen van het naderende vertrek. Buenos Aires is gewend om grote evenementen te organiseren die ook meestal vlekkeloos verlopen. De verkeerschaos wordt heel soepel opgevangen, in chaos. De vakantie helpt wel een beetje, het verkeer is nog maar een tiende van wat het normaal is. De burgervader van de stad verwacht niet veel hinder van de afgesloten verkeersaders. Todo bien.

9e de julio, de laan die naar de Obelisk loopt, vanaf donderdag afgesloten voor het verkeer voor de rally.

Dinsdag wordt het dorp van Dakar in El Rural geopend voor het publiek. De porteños kunnen dan naar hartelust al de wagens die deelnemen bekijken en betasten. De inkom kost 10$ (argentijnse pesos, ongeveer 2.20 euro). De opbrengst gaat naar de stichting Favaloro, een kliniek voor hartpatienten. Vrijdag zal dan het ritme in het normale zo drukke Buenos Aires veranderen. Vanaf 17 tot 23u. zullen de wagens aan en af rijden van het Dakardorp naar de Obelisk, waar ze officieel zullen voorgesteld worden. Dat dit feest niet zal onderdoen voor het normale openingsfeest op de Champs Elysé is nu al een feit. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Het parcours van de desfile is nu al deels afgesloten. Echte wegomleggingen worden niet aangeduid, dat laat men aan de fantasie van de porteños zelf over.

 

De Obelisk, het plein waar de voorstelling zal plaatsvinden.

Na de voetbal wereldbeker van 1978 heeft Argentinie geen enkel sportevenement van enige internationale waarde georganiseerd. In de straten en pleinen rond het Dakar dorp is de spanning reeds te snijden en dit niet alleen omdat de piloten reeds zijn toegekomen, maar vooral omdat de stad Buenos Aires deze belangrijke uitdaging als een succesverhaal wil toevoegen aan hun palmares. Zelf het weer heeft zich aangepast en de verzengende hitte van de afgelopen dagen heeft plaats gemaakt voor een aangenaam lenteweertje.
Voor de nationale organisatie werken 8 nationale ministers samen met de respectievelijke goeverneurs van de provincies waar de rally doortrekt, een leger aan polities en gendarmes, een speciaal georganiseerde veiligheidsploeg en tal van vrijwilligers. Om alles over de grenzen heen en met Chili goed te laten verlopen is er een speciale bilaterale commissie opgericht.
"Deze rally zal een venster zijn naar Argentinie toe, wereldwijd. Het is een uitdaging die we zeer ter harte nemen en consekwent tot een goed einde zullen brengen", zegt de hoofdredacteur van de krant LA NACION.
De opening in Tigre was reeds een feest. Buenos Aires en Argentinie zijn klaar voor de strijd. Nu nog de countdown... eentje voor het nieuwe jaar en daarna eentje voor DE START.

We blijven nog even in de stad rondneuzen. Het zijn de laatste dagen voor de grote rally. Er zullen al wel een paar mensen nagelbijtend de kalenderdagen verscheuren, maar de tijd laat zich niet temmen. De laatste dagen voor de rally zullen de langste worden. Na de start vertrekken we met dit verhaal het land in, nu is er nog even tijd voor stadsvertier. De dagen bij jullie worden korter, de nachten lang en koud. Er zit misschien wel sneeuw in de lucht, lucky you. Hier loopt de lente op zijn einde en komt de zomer in zicht. De thermometer haalt geregeld de 30 graden als hij niet in de zon hangt. En toch is het ook hier Kerstmis. Mijn biologische klok is nog altijd niet aangepast. De winkels en de straten hangen vol kerstversiering en het lijkt me nog steeds misplaatst. Het is niet dat ik niet van kerstmis hou, ik ben een hardcore fan. Een kerst in de zon en de hitte heeft wel iets…naar het schijnt, maar er zijn grenzen.

De kerstbomen in de shoppings in Buenos Aires.

Shoppings zijn voor mij deze dagen een oplossing omdat daar de airco redelijk hoog staat. Het zijn ook plaatsen waar je eindeloos de stroom van mensen kan observeren. Voor deze schrijfster is dat de ideale werkvloer. Buiten haalt de thermometer bijna de 40 graden vandaag. De kerstvakantie begint ook in dit deel van de wereld en naar zomerse gewoonte duurt deze twee tot drie maanden. De stad loopt vol met jeugd, ouders en oma's met kleinkinderen. De shopping waar ik neergestreken ben, joewelt van het jeugdig geweld die onder de noemer van Floggers vallen, niet te verwarren met het instrument uit een bepaalde soort paringsritueel. De floggers zijn een specifiek Argentijns, lees Buenosaerenses, fenomeen. Het woord komt van Fotolog.com en bloggers, fotobloggers dus. Zij hebben een eigen mode, dansen op een speciale manier en bij elke pas trekken ze een foto van elkaar en van zichzelf dat ze dan dadelijk het net op sturen. Hun kleding is gekenmerkt door aansluitende broek, jogging of legging, ook is een aansluitende jeans toegestaan, t-shirt in felle fluoriserende kleuren met een V of U hals en gympjes van Converse. Hun kapsel is lang, ook voor de jongens, heel vrouwelijk gekapt, met een stijle bles dat een deel van de ogen bedekt. Alle kleurrijke plastieken kitcherige accesoires zijn toegelaten of min of meer verplicht. De rijke floggers moeten merken dragen, ja…dat moet mama, papa. Verder wordt er in een groep geen onderscheid gemaakt of je ouders kapitaalkrachtig zijn of niet. Ze zijn steeds omringd door techno muziek dat uit hun MP4 dreunt en dansen er tetterend op los, voor of achter je voeten, ze storen zich niet aan het feit dat jij in de weg loopt. De dans is vooral veel benenwerk waarbij ze met de hielen steeds op de grond kloppen. Alsof dat nog niet genoeg is, hebben deze tieners, pubers, ook nog een ideologie.

 

Floggy klick

Ze krijgen veel kritiek uit hun omgeving, wat ze flirtend aan hun converses lappen. Volgens de 'maatschappij' zijn het opvallers en exhibitionisten. Dit slaat dan vooral op de overvloed van hun foto's op het net. Ook worden ze aangesproken over hun frivoliteit en hun oppervlakkigheid, wat juist hun ideologie is. Hoe meer kritiek ze hierover krijgen, hoe meer flogger. Maar daar houdt het jeugdige geweld aan de shoppings niet op. Als er floggers zijn, zijn er anderen, het is zoals de grap het heel realistisch verwoordt: Zet twee Argentijnen bij elkaar en je hebt twee kampen. Naast de floggers heb je de cumbieros, een afgevlakt modeverschijnsel van de cumbia, een muziekstijl uit colombie. Het lijken rappers, kleden zich in wijde t-shirts van hun voetbalclub en versleten jeans. Ik citeer even een tekst van hun liedjes, dat voor zich spreekt
Ik leef voor de vrouwen, daar leef ik voor,
om deze cumbia te dansen
naar het stadion om mijn club te volgen
om te dansen met mijn vrienden
en als mijn meisje me heeft verlaten
interesseert het mij niet meer
en als ik vannacht niet thuiskom
interesseert het mij niet meer

Deze twee groepen laten elkaar links liggen. De floggers zijn door hun koopgedrag welkom in de shoppings, de cumbieros uiteraard niet. Zij verzamelen zich op de trappen voor de shoppings. Ergens tussen deze twee groepen loopt er nog een derde rond. Zij gaan af en toe in de clinch met zowel de floggers als de cumbieros, de Emo's. Helemaal in het zwart met zeer opvallende kleding en een fatalistische instelling, die niet te diep gaat, omdat ook hier oppervlakkigheid de ideologie is.

Zo dit jeugdig gedoe even terzijde geschoven, richt ik me nu op de allerkleinsten. Zalig, zij dragen nog de kleedjes die mama hen 's morgens voorhoudt, zij lopen nog lachend of wenend aan de hand van papa en mama, en vandaag is het hun dag: de kerstman komt naar het shoppingcentrum.
Het midden van de overdekte patio is omgetoverd tot een winterlandschap. Pluizige watten overdekken de tuin van het speelgoedpeperkoekenfabriekje waar mechanische kabouterpopjes ijverig werken. In de tuin spelen er twee met watten sneeuwballen en drie anderen schaatsen rond de reuze kerstboom. Zijn perfecte plastieken naalden zijn overdekt met pluisjes sneeuw, rode balletjes en witte lichtjes. Hij heeft drie kleinere plastieken broertjes. Rond dit hele artificiele winters sneeuwlandschap rijdt een treintje, getrokken door Rudolf, incluis met muts en sjaal. De kindjes staan rond het hekken met open mond en te weinig oogjes om te kijken, te weinig vingertjes om te wijzen en te weinig woorden om alles ineens te vertellen wat ze zien. Eentje bukt zich en steekt een beetje onzeker zijn handje uit naar de 'sneeuw'.
- kijk papa, wat is dat?
- Sneeuw, jonge
- Het lijkt net slagroom
- Nee, sneeuw is meer zoals ijs, het is koud
- Nee, papa, het is niet koud, voel maar
- Dit is geen echte sneeuw, jonge

Het jongetje voelt nog eens. Naast hem komt een meisje aangelopen, bukt zich en roept:
- oma, oma, kijk sneeuw!
- Ja, zegt oma wijs, dat is sneeuw, niet aankomen anders wordt het vies.

De jonge kijkt van het meisje met haar twee vlechtjes op naar de oma en dan een beetje boos en vertwijfeld naar zijn papa:
- Het is wel echte sneeuw, papa.
De papa kijkt de lange rij wachtende voor hem eens langs en weet intuitief dat het nu niet de moment is om zoonlief tegen te spreken.
De zon schijnt ongenadig door de glazen koepel. De airco draait op volle toeren. Meisjes in zomerjurkjes en jongens in short wachten ongeduldig op de man in het rood. De frisdrankverkoper heeft handen te kort. Plots gaan alle bezwete kinderhoofdjes naar de voordeur. De kerstman treedt statig binnen in…short en t-shirt? Nee, in vol ornaat, warm ingeduffeld in zijn rode pak en blinkende laarzen. Ze moeten die man een fortuin beloofd hebben. Ik word er een beetje benauwd van en loop verder naar de winkel van de strandmode. De bikini's in de etalage brengen mijn biologische klok terug tot rust. En de sneeuw? Die was echt, net zoals de kerstman, de floggers, emo's en cumbieros.