Het leven in deze stad is een voorbeeld van de kunst van het lichte bestaan. Contrasten vind je in de stadsbewoners en dit straalt uit naar het leven op de straat. Het aanbod van cullinaire geneugtes des levens is groot en gevarieerd. De terrasjes rijzen uit de grond, nu er een algemeen rookverbod heerst. De cafes slingeren zich zo gevarieerd de stad rond, dat er voor elk moment een ideale bar is. Vergaderingen, contracten en projecten worden over een kop koffie besproken. Deze bijdrage wil ik inkleuren als een stilleven. Foto’s zeggen meer dan woorden kunnen beschrijven.

Buenos Aires culinair

Voor de Argentijn is het leven na de crisis van 2002 duur geworden. Voordien hadden zijn hun nationale munt gekoppeld aan de dollar en konden zij zich alles permiteren. Dat uitte zich vooral in het cullinaire. Een avondje uit was gauw een dure aangelegenheid als je de prijzen in Belgie gewoon was. Nu zijn ze gedegradeerd, niet alleen hun munt is drie keer minder waard, ook de kwaliteit van de geneugtes des levens moet inboeten. Dat drukt zwaar op de gemoedstoestand van de gewone burger in de straat. Een biertje kost gauw 3 euro (10 pesos), een koffietje betaal je in gelijk welk cafeetje 2.5 euro (7 a 8 pesos), voor de Europeaan is dat nog te betalen, voor de loontrekkers in pesos is dat een onbegonnen zaak.  De kwaliteit is ook erg achteruit gegaan. Het bier is een waterig pilsje. De koffie was voor de crisis van Illy kwaliteit, nu is het meer eikelsap met een grote dosis chicorei.

Maar laten we het geklaag even ter zijde en overgaan tot het beschrijven van de keuken. Net zoals de gemiddelde Argentijn, is ook de Argentijnse keuken veranderlijk als je van provincie naar provincie rijdt. Toch is er een algemene deler: de dagelijkse keuken heeft een Italiaanse stempel en de beefsteak is hun hoofdgerecht. Die beefsteak heeft uiteraard door zijn hoge kwaliteit niet veel toegevoegde waarde nodig, vandaar dat hun keuken een beetje fantasieloos is. In het zuiden, waar het koude klimaat overheerst, hebben ze heel gevarieerde stoofpotjes. In het noorden, waar het tropisch warm is, maken ze veel gebruik van mais en maismeel voor het maken van een soort gesloten pizza: de empanadas. Ze eten haast nooit vis, de kaas wordt bereid type gouda, hun salami is geschoeid op Italiaanse leest en als echt zuiders tintje eten ze hierbij heerlijke grote olijven.

De Argentijnse keuken is erg verschillend van hun buurlanden. Zij gebruiken nooit fruit in hun warme maaltijden, zoals het de gewoonte is in Brazilie. Zij eten niets pikant, zoals de Peruanen en Bolivianen dat doen. Ze eten, zoals hoger gezegd, nooit vis of zeevruchten, zoals in Chili. Zij gaan prat op hun vlees en veroberen dat met grote hoeveelheden, af en toe gepaard met een blaadje sla en een halve tomaat. Fantasie op culinair vlak hebben ze niet. Die gebruiken ze volgens hen, beter met hun tafeldame en niet in hun schotels. Een Argentijn houdt niet van verrassingen aan tafel, toch niet als het gaat over wat op hun bord komt.

De internationale keuken is pas de laatste jaren ingeburgerd geraakt. De sushi-mode heeft zijn intrede gedaan in de begoede wijken. De Chinese keuken is enkel aanwezig om de Chinese migrant te voeden. De Peruaanse keuken heeft de laatste jaren een paar sterrestaurants neergepoot in de hoofdstad. Elke toerist kent de weg ernaartoe, maar de doorsnee Argentijn komt er niet veel over de vloer.

De typische Buenos Aires keuken is geschoeid op de Italiaanse keuken. Ze wedijveren voor de beste pizza ….van de wereld, uiteraard. Nergens ter wereld eet je betere pizza dan hier, is een leuz(g)e. Pasta is hier ook een hoofdgerecht, naast het vlees.

Hier ziet u een normale menukaart van een Argentijns restaurant:

Voorgerechten

Hapjes schotel

met kaasblokjes, salami en olijven.

Empanadas (eerste foto in de mozaik hierboven)

Typisch Argentijns, een kleine gesloten pizza die je naar eigen keuze kan vullen met al wat in je hoofd komt. Er zijn enkele doorsnee gerechten, vooral gebaseerd op gehakt met sjalotjes, look, rozijnen en hardgekookt eitje in. Of met een bechamelsaus met zoete mais in, of eentje met kaas en hesp.

Hoofgerechten

Asado of parilla

Echte Argentijnse barbeque, terwijl zij eigenlijk nooit het woord barbeque gebruiken, dat is voor Noord-Amerikanen en aangebrand vlees. Zij spreken van parilla en van asado. Een parrilla is zoals een BBQ: het vlees op een argentijnse gril (gril met ijzeren staven in V vorm-foto twee in mozaik) gebraden boven de hitte van houtskool. Een asado (foto 7) is een BBQ waar het vlees geroosterd wordt rond een kampvuur en de hitte van de vlammen hun werk doen. De asado komt uit de gaucho wereld. (Argentijnse cowboy). De parrilla wordt in restaurants, op terrassen thuis en in de tuin gehouden. Een asado wordt op open veld gedaan, of in restaurants waar ze speciaal een asadoplaats hebben.  Op deze parrilla leggen ze niet alleen de beefsteak, ook rosbeef, beuling, worst (van rundsvlees) en ingewanden, zoals niertjes, darmen en zwezerikken. Het enigste pikante dat eventueel op tafel komt is de chimichuri saus, een pikante dressing dat ze bij hun vlees eten. Deze asado of parrilla eten ze met het nodige franse brood en als ze een beetje gezond willen eten, met een salade zonder fantasietjes: sla, tomaten, ui, olijfolie en citroen.

Het vlees op de asado is enkel rundsvlees en kip en in Patagonie ook wel schapenvlees. Dit is hier redelijk duur, een schaap is een economische fabriek van wol, een van hun grootste exportproducten, dat wordt dus niet zo maar genuttigd.