Santa Rosa – Puerto Madryn

We belanden vandaag dankzij onze moedige piloten, in Patagonie. De streek die eindeloos tot onze verbeelding spreekt. Patagonie heeft alles wat een etappe van Dakar interessant kan maken: rivieren, zee, strand, meren, een voorsmaakje van de Andes, en vooral wind. Als je nog nooit in Patagonie bent geweest, weet je niet wat wind is. Zoals de eskimo’s een hele resem namen hebben voor sneeuw, hebben ze er in Patagonie voor wind. Patagonie is  woest en ongetemd. De indiaan zweeft er nog rond, verschillende stammen maken tegenwoordig terug aanspraak op hun landerijen, wat tegen het principe druist van het ‘respect voor prive eigendom’ zoals de regering het zo mooi kan zeggen.

De toeristen overstelpen deze streek het hele jaar door en toch vind je er nog de wijdse stilte, eenzaamheid en rust. Rio Negro is het begin van Patagonie, met als hoofdstad Viedma. Het is ook de streek waar de dinosaurus zich thuisvoelde en er zijn heel wat opgravingen naar de oertijd aan de gang. Voor de Spaanse overheerser hier toekwam, behoorde dit gedeelte toe aan verschillende etnische stammen: puelches, poyuches, mapuches, tehuelche. U hoort al dadelijk het woordje ‘che’ terug in deze namen, aandachtige lezers zullen nog weten van gisteren dat dat woordje ‘mens’ wil zeggen. Deze indianen hadden in hun geloof de overtuiging dat ze van het heelal kwamen, zij waren de groep neergezet op aarde om deze planeet te onderzoeken, zij waren ‘mensen’. Er waren ook andere mapu en tehuelco die in een ander deel van het heelal werden neergezet en dus geen ‘che’ of mensen waren. De laatste grote stam was de guenaken of de ‘patagones’ die Magalaan hier tegenkwam toen hij averij opliep. Aan hun ontmoeting heeft deze streek zijn naam te danken. Het is niet duidelijk of Magalaan hen zo noemde omdat ze grote voeten hadden: pata is voet en het achtervoegsel gon betekent groot. Misschien was het wel omdat deze indianen alles tevoet deden, ze gebruikten geen paarden of andere voertuigen om zich voor te bewegen. Kilometers konden ze afleggen al wandelend, iets wat voor deze rally niet echt van pas zal komen. Vaak kom ik hier mijn geboortelandje tegen, ook nu weer verwijst de naam Patagones naar Vlaanderen. In de tijd van de Spaanse overheersing hadden wij in onze streken een blikken muntstukje dat Patagones heette. Misschien was het wel zo dat Magalaan bij al dat moois van deze provincie aan het mooie vlakke Vlaamse land dacht, je weet maar nooit. Hij heeft zijn redenen nooit geboekstaafd, had hij eigenlijk beter wel gedaan, als goed navigator.

Een raad voor de piloten in dit uitgestrekte indianenlandschap: volg de condor, de geest van de oude dolende indiaan. De rijders zullen in deze etappe niet alleen Patagonie tegenkomen, ook zullen ze zichzelf hier tegenkomen. Dat is de bedoeling van deze streek. De geesten van de indianen zijn hier nog zo sterk aanwezig, zowel in de wijdsheid als in de eenzaamheid van dit landschap. Het zal de eerste confrontatie worden met zichzelf. De ruwheid in klimaat en landschap voert je naar de hel van het zuiden. Hier zal de rally een voorsmaakje krijgen van de ‘muur’. Het echte afzien kan hier beginnen ook al is het dan in een prachtige natuurlijke omgeving.

Het klimaat is puur contrast. Er zijn streken waar er 2000 tot 3500 mm regen valt per jaar, en er zijn streken van 200 tot 300mm. De winters zijn gruwelijk koud en de zomers hels warm. De wind komt hier meestal uit het oosten en zuid-oosten en is heel droog. Deze streek herbergt een woestijn, grootse patagonische bossen van cipressen en coihues, een rode boomsoort. Het klimaat wordt gevormd door de speelsheid van de Atlantische oceaan die hier tegen de hardheid van het polaire front botst. In deze etappe zal Patagonie zich not niet helemaal tonen. Het zal een eerste kennismaking met Patagonie zijn die de belofte aan veel meer inhoudt. De Andes kondigt zich hier aan met nog bedwingbare ‘heuvels’. De begroeiing is hier aan de saaiere kant en bestaat uit struiken en dik samengeklitte grasheuveltjes. Voor de piloten waarschijnlijk niet echt de vlugste manier om hierover van punt A naar punt B te geraken. Dit harde gras overleeft op karakter, ze zullen het geweten hebben.

Toch komen ze in Rio Negro ook mooie en plezierige dingen voor de mensen tegen. De streek Bolson is een klein beetje zoals ons eigen landje, bekend om zijn bier. Het artisanale gerstennat vloeit er rijkelijk door berg en dal, eindelijk zijn ze van de bittere mate af, hier kunnen ze hun kelen eens goed doorspoelen met een pint zoals ze gebrouwen moet worden.

De rally zal in deze provincie zo een 2.200 km afleggen. Dat is bijna het meeste in eenzelfde provincie. De provinciegoeverneur is dan ook enorm opgetogen en stelt zijn medebewoners gerust dat alles goed gepland is. Als ze zo beginnen in Argentinie ‘todo bien’ is de tegenstelling niet erg ver weg. Het protest groeit hier links en rechts. De rally loopt door verschillende natuurreservaten en de schade die daar, volgens milieu organisaties, zal aangericht worden, is onherroepelijk. Ook komt de rally door een paar gebieden die sterk bevolkt zijn. Of de mensen zich zullen houden aan de voorschriften van veiligheid is een open vraag. Ze zijn in deze provincie wel veel rally’s gewoon, hopelijk gebeuren er geen ongelukken en houdt iedereen zich aan zijn kant van de weg