Ik nodig je uit

Luister naar het lied van de walvis

Daar waar de maan op de golven danst

Daar waar de hemel de zee kust.

Zak af naar dit oord

Open al je deuren

Breek door al je muren

Luister naar het lied van de walvis
Hij bejubelt 

De tempel der zee

Een melodie die begint

In het diepe blauw

 

 

En eindigt

in het fijne zand

Van het heilige strand.

 

 

Puerto Madryn is de plek waar walvissen samenkomen om te paren, om hun babies groot te brengen en ze voor te bereiden op de ijskoude eenzame wateren van de Zuid-Pool. In de ‘Nieuwe Golf’ van Puerto Madryn, in het kristalheldere water van de Argentijnse zee krioelt het van het zeeleven. Een lofzang van wat deze planeet ons kan aanbieden. Net zoals de radar love tussen de deelnemers van Dakar en hun navigators ergens ter velden, dat ik als rode draad neem door het relaas van Dakar 2009, hebben ook de walvissen een communicatie zonder kabel, een zacht lied dat klinkt door deze wateren en vibreert over deze kusten. Het gezang van deze oceaanreuzen is gekenmerkt door herhaling van een paar hoge en lage tonen. Walvissen en andere aquatische zoogdieren zijn afhankelijker van geluid voor communicatie dan hun aardse tegenhangers. Hun gehoor is het enigste zintuig dat goed werkt onder water. Geur en zicht wordt door het media enorm gehinderd. Geluid daarentegen wordt door het water goed doorgegeven.

 

Deze kleine introductie over deze machtige dieren nu even ter zijde, later meer. De caravaan trekt vandaag van Rio Negro naar Chubut. Een andere Patagonische provincie. Daar begint het einde van de beschaving, buiten enige uitzonderingen zoals Comodoro Rivadavia, het Texas van Argentinie. In deze provincie komen twee hoogtepunten elkaar tegen: de energie waar onze economie op draait en de energie waar onze planeet op draait. We zullen met de pracht van onze planeet beginnen, of nee, we zullen daar mee afsluiten, dan blijft dat het langste hangen. 

 

Chubut is de petroleumprovincie van Argentinie. De Argentijnse zee is rijk aan petroleum en gas dat op tientalle offshore booreilanden ontgonnen wordt. De firma YPF is nu een joint venture met Repsol (Spanje) en zo komen de oude colonie en de colonisten weer terug samen. Niettegenstaande er hier vollop geboord en opgespoten wordt, gebeurt het toch regelmatig dat de benzinestations zonder het echte spul zitten. De contradictie op Argentijnse wijze in al zijn heerlijkheid. De stad Comodore zelf barst de laatste jaren uit zijn voegen. De internationale firma’s verbonden met boor- en pomptechnieken hebben er allemaal een bijhuis. De peso wordt hier steevast harde amerikaanse dollar. De estancieros die vroeger schapen kweekten, hebben nu een texaanse hoed op en ruilen hun schapen in voor de ja-knikkers

 

Naast Comodore Rivadavia is er Puerto Madryn de thuishaven van de walvis en andere zeefauna die tot onze verbeelding spreekt. In de lucht ziet men de albatros, andere zeemeeuwen en een 100-tal zee-eenden soorten. Een vogelaar geraakt hier niet uitgevogeld. Op het strand vindt men de zeehondjes, -koeien, -leeuwen, en de pinguins in verschillende toonaarden. In het water de walvis, de tonijn, dolfijn, de orca en zelfs haaiensoorten. De golf die in Puerto Madryn het land binnenbeukt leeft, zweeft en krioelt van het beestenleven. Voor hen is het hier een paradijs. De gemiddelde landstemperatuur is 14 graden, een maximum van 35 graden in de zomer en nooit lager dan 5 graden in de winter. Dit volgens de laatste statistieken, dat ook hier het klimaat verandert, hoeft niet veel uitleg. De fauna en flora is de laatste jaren veel veranderd, er zijn dan ook verschillende internationale universiteiten die hier studies houden en zeker rond de klimaatsverandering. Eentje onder hen komt uit ons landje: een belgische groep die hier neergestreken is om een onderzoek te doen naar het gedrag van de walvis bij de schommelende temperatuur van het oceaanwater. Meer uitleg over deze groep Marybio vind je op hun website. http://www.marybio.org/nl/Home.html

 

Een van hun onderzoeken gaat over de zuidkaper. Het is een bedreigde diersoort die, net als alle andere baleinwalvissen, een jaarlijkse migratie onderneemt. Tijdens de zuidelijke zomermaanden migreren deze walvissen naar het zuiden (richting Antarctica) waar ze zich zullen voeden om zoveel mogelijk energie op te slaan. Gedurende de zuidelijke wintermaanden migreren ze noordwaarts naar kustwateren tussen de breedtegraad 20° - 55° Z waar ze zich zullen voortplanten. Elk jaar komen er zo duizenden walvissen naar de kust van Argentinië en de meesten concentreren zich in de baaien van Península Valdés waar hun kalveren geboren zullen worden en waar ze zullen paren.

http://www.marybio.org/nl/H-Projects-Inves-SRW.html

 

Over de natuur kan men veel schrijven en er is al zoveel over geschreven, daarom wil ik het u alleen tonen. Geniet van deze mozaieken, het zijn deze beelden die Patagonie maken tot wat het is: de schatkamer van deze planeet qua natuur. De Argentijnen zijn er zich verantwoordelijk van bewust. Dat ze hier en daar een steekje laten vallen en toch de Dakar een kans willen geven, is hen vergeven. Voor de rest koesteren zij deze beelden in hun vaandel net zoals iedereen die zijn hart op de juiste plaats heeft.

 

In de mozaik ziet u de orka, Patagonische pinguin, zeehondjes, de staart van een baleinwalvis, de Condor, hierover later meer, het stinkdier, indiaanse papegaai, de zeeleeuwen, een lieve lama, de orca en de walvis opnieuw, de kleine struisvogel ñandu, de grote haas Mara en guanacos.

 

Of ik hiermee uitgepraat ben? Uiteraard niet. U bent niet voor niets in Puerto Madryn en in de buurt van Peninsula Valdez, HET natuurhoekje van dit mooie land.

 

Kleine tamme pinguin, het veranderlijke weer, wegen van de rally die onvergetelijk zullen zijn, een uitgestrekte kust zonder menselijke aanwezigheid, wegen die er wel liggen, maar schijnbaar door niemand gebruikt worden, herders gehuld in hun poncho hopende dat die de wind even kan tegenhouden, een gekleurd landschap dat adembenemend is en het versteende bos dat de tand des tijds heeft doorstaan en  de geur aan de dinosauri rond zich heeft hangen.

 

Of ik nu uitgepraat ben? Uiteraard niet, ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar de rally trekt verder, de caravaan is reeds onder weg naar verdere oorden.

 

 

Tussen Puerto Madryn en de volgende stop, Ir. Jacobacci zal de caravaan niets tegenkomen, niets en alles. Een desolaat wondermooi ongerepte natuurlijke omgeving en zichzelf. Zoals ze in Rio Negro reeds een voorschotje hebben gekregen van ‘de muur’, krijgen ze hier het tweede deel, voor het eigenlijke werk zal beginnen. Dit stuk van Argentinie is van andere planeet. De menselijke aanwezigheid is afwezig. Hier regeren oerkrachten. Je stapt als het ware in de film Jurasic park. Achter elke rots, achter elke heuveltop kan het hoofd van een Argentosaurus zo opduiken. De stilte is er adembenemend, de wind raast als een hebzuchtige over berg en dal en boetseert rotsen tot grooste monumenten. De tand des tijds vereeuwigde hier de bomen, veranderde als Midas, hout in steen. Ze doorkruisen in deze provincie (chubut) een eigenaardig natuurreservaat. Of de auto’s de natuur blijvende schade zullen toebrengen of juist andersom is een andere vraag. Het reservaat bestaat uit een ‘versteend bos’ een woestijnstreek, ongeveer 100 km van Comodoro waar versteende bomen liggen die ongeveer 65 miljoen jaren oud zijn. Ook fosielen van reptielen en dino’s vindt men hier bij bosjes. De lucht is enorm vochtig en heet, de flora is er dood. De wind heeft deze streek omgebouwd tot een sinistere ruine. De rotsen zijn grootse beeldhouwwerken waar de wind de beeldhouwer is. Voor paleontologen een paradijs, voor rallyrijders waarschijnlijk ook, maar dan wel om totaal uiteenlopende redenen.

 

De hitte verzengt je gedachte, de vochtigheid trekt al het water uit je lichaam. Elke zandheuvel is een uitdaging. De gemotoriseerde moderne dino’s op vier wielen zijn klein spul tegen de natuurelementen die hier heer en meester zijn.

Zwijgen, kijken, geconcentreerd op de co-piloot vertrouwen en in je zelf blijven geloven is de boodschap. De piloten zullen vlug merken dat de natuur die hier heerst hen nachten lang zal wakker houden. Spokend op zoek naar hun oerkracht.

 

De mens kan hier niet leven, de indiaan trok hier enkel door, bleef er nooit hangen. Toch waren het gegeerde jachtvelden. De fauna is gevarieerd en rijk. In de 10.000 ha natuurreservaat vindt men niet alleen oude versteende boomstammen. Guanacos, dit zijn kleine lama’s, vossen, poema’s, grote hazen, stinkdieren, kleine struisvogels en een hoop ratachtigen en kleine arenden kom je hier tussen het schaarse gras tegen. 

 

 

Het landschap tussen Puerto Madryn en Ir. Jacobucci is gevormd door een vulkaan. Vandaar zijn eigenaardigheidjes. Als de piloten goed opletten komen ze ook thermalen tegen, een weldaad na een dagje Dakar.