Het is een beetje chaos. De afgelopen dagen was Dakar typisch Argentijns. Het is tijd dat we even de grens oversteken. De snuiten staan richting Chili. De pas over de Andes zal de eerste vuurdoop met de hoogte worden. Dat kan weer voor verwarring zorgen, zeker in de ijle hoofden van de deelnemers. Smalle wegen, weinig kans op voorbijsteken. Toch moet men alles met de roze bril bekijken, het landschap zal adembenemend zijn, letterlijk en figuurlijk. Als de wagens in colone rijden, kan het vandaag niet saai zijn. De Andes beklimmen is een natte droom van velen. De piloten moeten hun radar love zoeken in de vlucht van de condor. Deze vogel zal vandaag dichter bij zijn dan ooit in hun leven. De baan heeft een hoog stijgingsgehalte en veel haarspeldbochten. De trucks zullen hier wel in de problemen komen. Maar niet getreurd, als iedereen in file staat, is het de moeite om eens rond te kijken. Een brok heerlijke natuur. Vooral de kleuren zijn prachtig in het gebergte. Van beige tot donderbruin wit grijs groen, overhellend naar zwart oker geel bordeaux. Er bestaan niet genoeg woorden voor de kleuren die je hier ziet.

 

Gelukkig moeten de Dakaristen geen douane formaliteiten verrichten. De grenspost van Chili is gekend om zijn muggeziften en grootdoenderij.  De pas van Mendoza naar Chili is vaak een twistpunt geweest tussen deze twee landen. Even, in de jaren ’80, kwam het tot een hevige discussie. De paus is toen tussengekomen en door zijn toedoen hebben ze op ‘Puente del Inca’, bij de zoveelste ondertekening van een akkoord, een levensgroot Christus beeld opgetrokken: Cristo Redentor. Dit op 4200 m hoogte.

Deze streek is vooral gekend voor zijn zwavel of salpeterzuur ontginning, vandaar de gele kleur in het landschap en de natuurlijke warmwaterbronnen. De geur zal sommigen laten denken aan de hel en dat met het zand tussen de kiezen en de hoogte in hun bloed, zullen ze er niet ver af zijn. Chili is vooral gegroeid door deze zwavelontginning en is nog belangrijk voor zijn zwavelmijnen.

De rally zal heel dicht bij Aconcagua rijden, het dak van Amerika, 6962m hoog.

 

 

 

De pas loopt naar Chili en Valparaiso door San Felipe. Een belangrijke grenspost tussen Argentinie en Chili. In de winter ligt hij vaak dicht door ijzel en sneeuw, ook zitten er geregeld vrachtwagens geblokkeerd, als ze in de hersft of in de lente overvallen worden door een sneeuwstorm die niet op tijd was aangekondigd.

Langs de weg zijn hier en daar parkings aangelegd, meer natuurlijk dan echt logistiek. De chauffeurs die deze pas geregeld nemen, kennen elkaar bijna allemaal en het is bij toeristen geweten dat zij samen komen op de parkings en er een gezellige boel van maken.

Na San Felipe loopt het landschap glooiend naar de zee toe. Je merkt dadelijk dat je in een ander land zit. Vooral wat op het menu staat: veel fruit en een varieteit aan vis en schelpdieren. De dakaristen zullen hier hun hartje kunnen ophalen na het sleutelen: een fris wit wijntje en een bordje vers ‘fruit uit de zee’.

 

 

 

En dan Chili, Valparaiso. De stad is Unesco terrein, en dat wil zeggen dat het voor de mensheid moet bewaard blijven. De origine van de naam van de stad heeft twee uiteenlopende verhalen. De ene vertelt dat Juan de Saavedra, een soldaat uit het Spaanse leger in 1536 in deze streek de boot Santiaguillo in de baai zag liggen. Hij deed een verkenningstocht voor Diego de Almagro, een Spaanse generaal. Saavedra kwam uit Valparaiso de Arriba een streek in Spanje. Omdat hij hier een Spaans galioen zag liggen, voelde hij zich dadelijk thuis en doopte de baai naar zijn thuisstad: Valparaiso (de Arriba).

Het andere verhaal is ook mooi, het Spaanse leger stak vanuit Argentinie de Andes over en kwamen aan in deze baai, eindelijk terug in een gematigd klimaat, heerlijke frisse zeebries, mooi glooiende weilanden en rustige zee: de vallei van het paradijs, vandaar: Valparaiso.

 

Voordien had Valparaiso een andere naam: Pancho. Die naam kwam dan weer van de kerk die de Fransicanen er bouwden in 1846. Deze kerk met zijn grote klok en zijn machtig kruis, was van ver te zien, zeker van open zee. De matrozen die het land in zicht kregen, en ook meteen de toren van de fransicanen in het oog kregen, riepen hier niet: land in zicht, zij riepen: Daar heb je Pancho! (Pancho is Francisco in het spaans)

De algemene bijnaam van Valparaiso is ook: ‘de juweel van de pacific’

Wat het ook is, het is een prachtige baai, een juweeltje. De unesco eigende het zich niets voor niets toe. Deze baai en de stad moet bewaard worden voor de mensheid voor zijn culturele en zijn architecturale waarde.

 

De baai werd bewoond door Changos, een indianenstam die uitzonderlijk geen nomaden waren. Zij leefden hier van de visvangst. Zij hadden boten gemaakt van hout en de huid van de zeeleeuw. Het ligt aan de Stille oceaan en in de periode van 1559 tot 1615 werd het overspoeld door piraten. Al de groten onder hen zochten geregeld een veilig onderkomen in deze baai: Francis Drake, Thomas Cavendish, Richard Hawkins, Oliver Van Noort en Joris van Spielbergen. Om deze baai te beschermen in naam van de Spaanse koning, werden er verscheidenen forten gebouwd, deze pronken nog in de stad en omgeving.

Deze havenstad werd in de 19^de eeuw belangrijk voor de omgeving. Er werd veel geexporteerd en vooral naar Peru. Toen de stad de koninlijke titel kreeg van de koning van Spanje, Carlos IV, werd ze omgedoopt tot: ‘stad van onze lieve vrouw van Mercedes de Puerto Claro’., om kort te zijn. Toen Chili onafhankelijk werd van Spanje, trok deze commercieel belangrijke haven veel migranten aan. Handelaars van Frankrijk, Engeland, Verenigde Staten en Duitsland streken in deze contreien neer. De haven was op dat moment de belangrijkste van Zuid Amerika in de Stille Oceaan. Zij bouwden de stad naar hun eigen hand, vandaar dat de architectuur zo belangrijk is. Duitse, Engelse en Franse stijl werden er vermengd. Het was op het einde van de 19^E E een heel moderne stad.

Tijdens de hevige oorlogen met Spanje werd deze stad gespaard. Het werd als neutrale zone uitgeroepen, omdat de haven van levensbelang was.

 

 

 

Woning van Pablo Nerudo

 

Valparaiso is uiteraard ook eeuwig verbonden met de grote poeet van onze tijd: Pablo Nerudo.

En zijn woorden geven beter aan wat de Dakaristen zullen voelen als ze deze vallei van het paradijs binnenrijden:

 

Quién escribe tu nombre con letras de humo entre las estrellas del sur?
Ah déjame recordarte cómo eras entonces, cuando aún no existías.

 

Wie schrijft jou naam in letters van rook(laten we er in deze context: ‘zand’ van maken) onder de sterren van het Zuiden?

Ach, laat me jou herinneren zoals je was, voor je echt bestond.

Pablo Nerudo.

 

En nu.......een dagje.....