De vegetatie van La Rioja is gebaseerd op de vegetatie van een woestijn, armoede troef dus. Langs de rivieren vindt men hier en daar oases van groen. Daar groeien de eikebomen, het geitengras en het riet. De rest van de provincie is bezaaid met struiken, jarilla, en hard woestijngras. Ook de mispel, ook een zeer oude boom, groeit hier welig.

Van al deze oudheden en van het rode zand en gebergte waar La Rioja zo rijk aan is, komen we bij de legendes terecht. La Rioja heeft een oude geschiedenis. De Inca’s waren ook hier kind aan huis. De verhalen van vervlogen helden zweven ook hier tussen de olijfbomen door. La Rioja is het land van de suggestie. Een desolate streek, stil en hard, maar vol van misteries in elke groef. La Rioja kleeft aan je, zoals het rode zand in je porien kruipt. La Rioja gaat recht naar je hart, zoals de koude maan boven zijn rode bergen, zoals het goud dat de zon draagt in zijn klare zonsopgang. La Rioja is een land voor helden, mannen met bravour, die hun vlees gehard hebben, hun ziel gezuiverd hebben omdat zij ilussies confronteerden. Het land van herrineringen, het land met een verleden, daar waar de poezie met zijn rijmen de weg naar de toekomst timmert. De folclore van La Rioja heeft zijn eigen karakter. Toch zijn er veel overeenkomsten met de rest van het volk van de Andes. Het werd bezocht door vele Inca-koningen en dit om zijn rode rijkdom, niet alleen het zand en de rotsen zijn rozig getint, ook de steen die bijna enkel in Argentinie voorkomt, was voor de Inca’s het goddelijke gekristaliseerde bloed. De rodocrosita, een halve edelsteen en bergkristal, werd door de Incakoningen gedragen en hoger gewaardeerd dan de diamanten.

Toen een Incaprins afzakte naar deze streek, kwam hij langs Peru, alwaar hij was uitgenodigd om het maanfeest bij te wonen van Inti in de tempel van de acllas, de maagpriesteressen. De moedige krijger, Tupac Canqui, betrad de tempel en zag bij het maanlicht de beeldige priesteres. Hij werd op slag verliefd. Het was wederzijds. De priesteres verbrak de regels van Tawantinsuyo en koos voor haar prins. Zij vluchten samen verder de Andes in en vonden een veilig onderkomen in de bergen van La Rioja. Uiteraard stuurde de Inca koning een groep achter hen aan. Zij werden echter nooit gevonden. Hun geluk werd bezegeld met vele kinderen, Daaruit groeide de indianenstam die zich in La Rioja schuilhielden. Het koppel werd echter niet samen oud. Zij viel van een bergtop en strief in zijn armen, hij overleefde dit niet en verdronk in zijn tranen een paar maanden later. Zijn volgelingen en kinderen vonden op het graf dat hij voor zichzelf en zijn geliefde gemaakt had, een rode grafsteen, gemaakt uit het bloed dat uit de wonde van de priesteres was gelopen. Zuiver diep roos kristal. Om de incakoning om vergiffenis te vragen en de stam tot zijn rijk te verbinden, droegen ze deze steen naar hem. De koning van het incarijk zag in de roze steen de innige liefde en schonk zijn vergiffenis. Sindsdien droegen de inca’s deze steen als symbool van liefde, vrede en vergeving.

Pachamama feest in Bolivie

Toen de Spaanse colonialisten uit Cuzco, Peru, naar Argentinie afzakten, namen zij, naast hun katholieke geloof, ook een stukje van de rituelen mee van de indianen. Zo komt het dat de traditie van Pachamama ook in La Rioja verderleeft. Pachamama is de belangrijkse godin van de Andes. Zij beschermt het land, de aarde en al wat er op leeft en groeit. Zij wordt meestal als een prachtige vrouw afgebeeld. Zij woont in de bergen en beschermt daar de misteries van de planeet. Tot op vandaag wordt er in de streek van de Andes niets ondernomen zonder eerst een ritueel voor Pachamama te houden. Van huwelijken tot de eerste huwelijksnacht, het bouwen van een huis, het opstarten van een nieuwe firma, tot het kopen van een nieuwe pc, eerst wordt er even een ritueel gehouden voor moeder aarde. Als ze niet wordt erkend, in al wat je doet, straft ze je met het mislukken van je plannen. Pachamama is de godin die je helpt, beschermt, je leidt en je straft. Zij heeft de macht over goed en kwaad. Zowel de jager, voor hij de guanaco schiet, zowel de mijner, voor hij het goud delft, de landbouwer, voor hij de schrale grond omspit, Pachamama is in zijn hart. Eens per jaar is er een groot feest ter hare ere, maar in het dagelijkse leven in La Rioja en omstreken, vind je elke keer weer aanwijzingen van haar aanwezigheid. De slager die zijn dier slacht, laat de eerste druppel op de grond vallen, in de richting van de Andes, zo ook de wijnboer die zijn eerste wijn botteld, gooit de eerste druppels op het droge zand in de richting van de hoge bergen. Voor zij de Andes oversteken, of een andere grote reis maken, zeggen zij even: “Pachamama, Heilige Aarde,cusiya cusiya, tumana, dat de dag van vandaag en morgen mooi mag zijn.”

Een tip voor onze piloten...

Nu we bij Pachamama zijn beland en al over maagdelijke priesteressen hebben gesproken, wordt het tijd om heel het vrouwelijke gamma af te gaan. De vrouwen hadden in de samenleving van de indianen in Zuid-Amerika, een belangrijke plaats. Zij hadden bepaalde krachten, zij geven tenslotte leven. Vrouwen wekken de sexuele kracht op bij mannen, zij gebruiken die macht om de man aan