De retour en Amerique du Sud? Le Chili offre $7 million, et l'Argentine $4 million, contre $6 million au total entre les 2 pays pour Dakar 2010. Le Dakar 2011 gratuit pour les concurrents???
We verlaten onze laatste Chileense bivak (600m hoogte) en hopen stiekem dat we terug mogen komen. Zuidwaarts op de N57 richting Chacabuco, dan Calle Larga en Los Andes. We beginnen aan onze klim, we moeten namelijk de Andes weer over om in Argentinië te geraken. Via N60 trekken we oostwaarts, Los Riecitos, Juncal en voorbij de ‘Laguna del Inca’. Via de alom bekende zigzag weg bereiken we de ‘Tunel del Cristo Redentor’ 3500m boven de zeespiegel, 3km lang en tevens ook het hoogste punt van de dag. Na de tunnel op N7, Eva Perón, Puente del Inca, Punta de Vacas en Polvaredas om zo in Uspallata te komen. Even 4km zuidwaarts op N39, we zitten nu op 1850m hoogte. DSS etappe 11…
We starten deze special met een klim terug naar 3000m, eerst noordwaarts, dan oostwaarts en op km 3 een mooie aanmoediging van het publiek. Snelle en kronkelende paden brengen ons verder noordwaarts tot CP1. Km51 en de start van een stukje van 15km zand ondergrond, met niet al te veel hoogteverschil. Dan terug hardere ondergrond en de laatste echte klim van deze rally. Op km97 beginnen we aan een serieuze afdaling. In de volgende 30km moeten we dalen tot 1200m. de remmen zullen dus hun werk moeten doen op deze kronkelende afdaling. Km148, Pedernal en snel door naar km161, Los Berros de Abajo. Nu nog even terug tot op 1500m en de snelle afdaling naar het einde van de etappe kan ingezet worden. Harde ondergrond met stenen zetten aan tot snelheid. Op km219 rijden we de ASS voorbij en als we niet tijdig remmen zitten we zo in het bivak (Autodromo el Zonda).
Vanuit het bivak nabij La Sarena vertrekken we naar het zuiden via de N5. We rijden voorbij Coquimbo en verlaten de kust ter hoogte van Guanaqueros. Over de ‘viaducto Amolanas en net achter Salata zit onze verbindingsrit van 112km erop.
Tijdens de 238km lange special krijgen we geen Checkpoints. We verlaten de N5, maar houden onze zuidelijke richting aan voor 11km (Zorillas). Het publiek staat ons hier op te wachten en we sturen onze wagen eerst oostwaarts en dan weer Noordwaarts tot nabij Soccos. Er staan nu 58km op de teller. De ondergrond veranderd regelmatig, kronkelend, snel, zeer snel,… . Wederom zuidwaarts en over dezelfde ondergrond een bergje (1000m) over tot op km185 (Canela Baja). De volgende 13km rijden we in een ‘Rio’, oude rivierbedding. De laatste 46km snelle ondergrond. De ASS van vandaag is net west van Illapel, Confluencia. Die laatste km’s zullen bij velen bekend voorkomen. De rally is hier vorig jaar ook langs gekomen. Weliswaar in omgekeerde volgorde.
Nog een verbindingsrit Van 235km naar onze Bivak. Zuidwaarts op D85 via Val del Choopa, Los Vollas (aan zee) en zo terug op de N5. We rijden over Puente de Quilimari, voorbij Los Mollos, La Belena en thv La Ligua land inwaarts. Verder door de tunnel ‘Tunel El Melon’, Nogales, Hyuelas. We verlaten voor de laatste maal de N5 en rijden even richting Colina. Het laatse bivak in Chili.
Rechtstreeks vanuit het bivak beginnen we aan de laatste loodjes. De info is zeer schaars, de route zou ingekort worden, maar officieel heb ik nu nog geen bevestiging. Volgens mij maken we wel een lus ten noorden van Capiapo, 170km zandhappen en kamelengras eten. De organisatie maakt zich sterk door te zeggen dat hier de moto’s met 20 naast elkaar kunnen rijden. Op km117 CP1 en CP2 op km178. Van daaruit richting N5 en een zuidelijke rit van 360 km naar La Serena.
10 januari ’10 : We zijn terug, en nu naar het zuiden…
Een welverdiende rustdag, voor sommigen kort, geeft ons weer moed om terug naar Buenos Aires te rijden.
We vertrekken vandaag voor een verbindingsrit van 96km. Via de N5, zuidwaarts, geeft dit zeker geen problemen. We hebben wel 1200 hoogte te overbruggen. La negra, Varilas, Rosario, Los Vientos en DSS.
Daar gaan we dan voor een special van 472km. Even richting Paposo, 1400m klimmen, uiteraard op bochtige paden. Verder dalen we af op snelle ondergrond en eindigen op km153 op stenige, snelle ondergrond. CP1 (153km), trouwens ook publieke zone, en we zijn weg voor bijna 50km ‘off track’. Met andere woorden ‘mogelijkheid om ff Gaaazz te geven. Dit verandert allemaal te hoogte van km199, ook CP2. De ondergrond wordt heel slecht, hard en vele losliggende stenen. Vanaf km245, CP3 (enkel voor moto’s) krijgen we een afwisseling van bochtige stukken en stukken waar de snelheid van de wagen nog eens getest kan worden. CP4 op km304 brengt ons enkel in het midden van deze ‘ellende’. We gaan weereven de hoogte in en vinden op km382 zand. De Atacamba laat weer van zich voelen en tot CP5 (km462) krijgen we zand, zand en nog es zand.
Het ASS op 472km komt bekend voor en een korte verbindingsroute tot het bivak.
Een korte verbindingsrit, via een asfaltbaan, van 37km oostwaarts om de wagen en bemanning op te warmen. We hebben nu het meest noordelijke punt van de rally bereikt en keren nu pal zuidwaarts naar de aankomst van deze moeilijke rit. Het DSS ligt net aan de weg en meteen een grote zandbak van 45km lang. De ondergrond verbeterd lichtjes en CP1 op 63km. 16km verder aan een zoutraffinaderij krijgen we CP2 (Chanabaya). Een rit van 4km over een zoutvlakte met veel brokken, dus snelheid aanpassen om zelf geen brokken te maken. De organisatie zegt dat de gemiddelde snelheid rond 10km/h zal liggen!!! Verder langs goed berijdbare paden tot op km177 van deze etappe (checkpunt). Een stuk van 50km over asfalt die niet meetellen in het klassement. De reden hiervoor is dat de vallei van Rio Loa te diep is om over te steken. Onderweg een mogelijkheid om aangemoedigd te worden door de vele fans in Quillagua. Op km227, weer een checkpunt, duiken we terug in het zand. We rijden richting Tocopilla de berg op. We moeten een 1000-tal meter omhoog. Op het plateau zeer slechte paden. Even 800m dalen op stabiele ondergrond. Beneden wacht ons CP5 nabij het vliegveld van Tocopilla en een klim van 800m op zeer onstabiele ondergrond. Zigzaggend werken we ons naar CP6, die trouwens enkel voor de motorrijders bedoeld is. We zitten nu op km448, het einde en een welverdiende rustdag is in zicht. De ondergrond blijft goed en CP7 op km580. We beginnen aan onze laatste klim van de dag en een mooie afdaling richting Antofagasta brengt ons op km597, nog 3km te gaan. Na een zeer vermoeiende dag, 7 dagen rally achter de rug en een rustdag voor de boeg mogen de deelnemers zich uitleven op een daling van 600m in het losse zand.
Het bivak roept en de verbindingsrit van 4km zal dan ook graag genomen worden.
7 januari ’10 : Een drieluik en nog wat. Het bivak zien we zeker nog terug. Als het goed is overmorgen en ook tijdens de welverdiende rustdag. Eerst even het stad uitrijden via N26 en verder via de ‘grote’ baan N5 op. Dit is de noord zuid verbinding in Chili. We trekken naar het noorden voor een verbindingsrit van 180km. Mantos Blancos, het ‘Capricorn’s tropic monument en Baquedano laten we voor wat ze zijn. Onze tijdelijke halte ‘Salar de Miraje’, een publieke zone en tevens de start van de special.
Deel I: Stof In dit eerste deel is het vooral uitkijken voor het stof. We rijden parallel aan de N5 richting noord. Ondergronden wisselen zich in een snel tempo op, dan weer snel, dan weer met stenen, dan kronkelend, dan recht. Één constante, stof. Op km54 even uitkijken (max 30km/h) en CP1 (km68) is in zicht.
Deel II : Snelheid
Dit tweede deel zal voor de meesten snel gedaan zijn. Wel even opletten rond km142 daar zit een dipje in de weg van zo’n 200m diep. Dan terug snelheid halen. Km156 een kans om eens te toeteren naar het publiek. We zijn nu ter hoogte van Quillaqua. Km195 CP2 (Aldea Guatacondo). We zijn nog steeds praktisch parallel met de N5 aan het rijden. Op km 239 krijgen we een strook van ongeveer 15km ‘Fesh Fesh’. Het einde van deze ‘ellende’ wordt gemarkeerd door CP3 (km252) en Victoria, een klein vliegveldje. We zetten ons kompas nu op Iquiqueen steken de N5 over. Nog meer van hetzelfde tot CP3 (km369).
Deel III : Zand Om aan ons bivak te raken moeten we nu eerst nog een paar duinen overwinnen. De hoogste duin aan het einde is een slordige 400m hoog. De aankomst : zonder woorden.
Voor de laatste 5km heeft de organisatie een afdaling voorzien zonder weerga. We gaan in het losse zand zo’n 800m dalen tot aan de ASS en de zee.
De verbindingsroute naar het bivak is te verwaarlozen, een kort stukje via de kustweg tot in Iquique.
We verlaten het bivak in noordelijke richting voor een verbindingsrit van 90km naar ‘Inca de Oro’. Onderweg zullen we even een plaats herkennen, CP1 van gisteren. Sommigen zullen er goede herinneringen aan hebben, anderen dan weer niet. Eens in Inca de Oro zetten we de tellers op 0 en beginnen aan een speciale ‘Special’. We zijn vanaf bivak al 1600m gestegen. We gaan tijdens deze special 4600m stijgen en 5400m dalen. We krijgen een pallet aan ondergronden, kortom een rit om het kaf van het koren te scheiden.
Dus, we starten in noordelijke richting op bestaande paden (pas op voor stenen), stijgen even naar 2800m, via een kronkelend pad terug naar 2000m om terug naar 2600m te gaan. De stenige ondergrond verbeterd en we dalen terug naar 1800m, 200m terug naar boven en een afdaling van 1000m op stabiele ondergrond. We zitten op km119. Even terug ‘off-road’, opletten dus!!, en 5 km verder bereiken we Diego de Almagro (1100m) CP1. We zetten onze noordelijke koers verder voor een klim van 700m. 11 km later CP2, net naast de ‘rijksweg’ C-115-B. We blijven bijna parallel aan deze weg, 600m naar beneden, 400m naar boven, 200 naar beneden, 400m naar boven, …. Agua Verde (2000m), we zitten op een snel pad, kunnen we even naar het publiek wuiven, maar niet te lang. De volgende klim meldt zich aan. We moeten in de volgende 76km moeten we 1200m klimmen, en dit ‘off-track’!!!. Tijdens de klim worden we even onderbroken op km339, CP3. Nog even doorzetten en de finale afdaling kan ingezet worden. Eerst via een bestaande weg, verder puur op road-book en weer opletten voor stenen. Tijdens onze afdaling komen we (km428) aan Estacion Lacalle (1400m), de ondergrond wordt terug beter, maar voorzichtigheid blijft een mooie leuze. Op km456 CP4 en 17km verder het verlossende ASS nabij Barazar (1000m).
De verbindingdrit van 97km leggen we noordwaarts af op de N5 en komen zo op onze welverdiende bivak. Tevens het bivak voor overmorgen en rustdag. Nog even vermelden dat het bivak op 40m boven de zeespiegel ligt. ;-)
Nota : CP2 en CP3 zijn enkel voor de moto's en dus niet voor de wagens en trucks.
Vanuit Fiambala (1505m) trekken we oostwaarts op RA60 tot Chaschuil, verder noordwaarts Cortaderas, Los Lozas, Las Peladas en komen zo via een bergpas aan de grensovergang (Paso San Francisco). We zitten nu meer dan 4700m boven de zeespiegel. (het bivak van vanavond ligt op minder dan 300m hoogte!!!) We zetten de afdaling in en geven onze ogen de kost, het prachtige landschap, het groene meer (Laguna Verde). Aan Salar de Maricunga gaan we terug de berg op, waar we bijna aan de top de start van de special van vandaag tegenkomen (2300m).
Een kort (15km) bochtig gravelpad brengt ons tot op een hoogte van 3100m om dan weer af te dalen tot op km37 (CP1 en publieke zone). De ondergrond verbeterd iets en de hellingen worden minder steil. Op km 90 krijgen we het eerste echte zand onder de banden. Bij het kruizen van de openbare weg krijgen we op km111 het 2de CP op een hoogte van 1200m. We zetten ons kompas meer richting zuid en vechten onze weg door de duinen en kamelengras. De ondergrond blijft hetzelfde, ook op CP3 (km163). Even in westelijke richting en ASS komt in zicht. We zitten nu op een hoogte van 200m.
Een korte verbindingsrit van 32km naar het bivak. (Tevens ook het bivak voor Zondag 10 Januari)
NOTA:
05/01 : De rit zal afgebroken worden vanaf CP3.
Wegens de omstandigheden van de vorige rit heeft de organisatie beslist om de special van vandaag in te korten.Eens aangekomen op CP3, dat nu ASS geworden is, zullen de deelnemers de verharde weg volgen.Maw de route is ingekort met een 40-tal km.
Vanuit het bivak ten westen van de stad La Rioja (498m hoogte) trekken we westwaarts de bergen in voor een verbindingsrit van 258km over ‘route 1’ (laat het ons een gewestweg noemen).Las Padercitas, dan noordwaarts Villa Bustos, Agua Blanca, Los Molinos om in Aimogasta terug op de RA60 te komen. Verder op deze weg komen we via Alpasinche, Salado, Rio Colorado, Copacabana ( J ), La Puntilla en El Puesto aan de DSS van de dag.Deze ligt net ten oosten van de geasfalteerde baan.We hebben sinds het verlaten van het bivak een 1000m gestegen.
Vanuit het DSS, dat trouwens toegankelijk is voor het publiek, kort oostwaarts en dan pal noord in de richting van Fiambala.We rijden parallel aan de RA60 in een oude rivierbedding tot aan Fiambala.Een tweede publieke zone op 36km laten we links liggen en zetten onze koers noordwaarts verder.Op km74, na een korte hevige ‘heuvel’, bereiken we CP1. Verder noordwaarts bereiken we op km117 ons hoogste punt van de dag, 2100m.De ondergrond wordt iets harder, dus de afdaling zal vrij snel kunnen verlopen.11km voor CP2 (160km) krijgen we een lastig stukje met veel rotsen.We rijden nu terug richting Fiambala en kruisen de baan (34) nogmaals ter hoogte van Saujil op km174.Een publiek ontmoetingspunt en tevens ook CP3.De witte duinen hebben ons niet kunnen stoppen, dus zetten we onze daling verder in zuidelijke richting tot het bivak (1600m) net ten noorden van Fiambali. In het bivak zullen de teams de wagens kunnen voorbereiden voor morgen; “De ATACAMA”.
Het eerste ‘echte’ bivak verlaten we in westelijke richting via de RA20. Yoccina, Villa San Nicolas, La Callera (met een prachtig zicht op Lago San Roque), Villa Carlos Paz om uiteindelijk 56km later aan de DSS te komen. We verlaten hier dan ook de geasfalteerde weg.
Vanaf hier beginnen we aan onze ‘special’ van 355km in noordelijke richting. We zetten meteen onze klim in komen via een vrij snel parcours tot op een hoogte van ruim 2000m. We bereiken deze hoogte na ongeveer 65km in de etappe. De laatste loodjes zijn het zwaarst met een zeer bochtige weg. We zijn hier geraakt via Villa Garcia, Cueva de Los Pajaritos, San José en Santa Rosa. Nu beginnen we aan de afdaling. Voor de volgende 200km is het hoofdzakelijk bergaf. Zeker het eerste stuk is het uitkijken dat de remmen het uithouden. Op km 90 bereiken we Baja del Punto, een kans voor het publiek om hun favoriete team aan te moedigen. Dan richting Canada de Coro, Oro Grueso en Candelaria. We zijn nu op km 160, weer een afspraak met het publiek. We vervolgen onze weg in westelijke richting via Cruz de Cana, Piedras Blancas en La Higuera (eerste een enige CP) om uiteindelijk nabij Ciénaga del Coro een meer noordelijke richting aan te vatten. Via La Playa en Aquas de Ramón bereiken we ASS tussen Serrezuela en Iglesia Vieja. De laatste 30km hebben zeker nog wat pit gehad en de verbindingsrit van 267km zal dan meer dan welkom zijn.
Deze, vrijwel zeker, nachtelijke rit trekt eerst westwaarts via Castro Barros, Chanar, Chamical, Punta de Los Lianos en Pattquia, dan pal noord Talamuyana om het bivak in La Rioja binnen te rijden. Diegene die hier vorig jaar ook bijwaren zullen er blindelings naar toe kunnen rijden.
2 januari ’10 : De eerste echte etappe. Vanuit het bivak nabij de stad Colón vertrekken we in westelijke richting over de RA8. Een geasfalteerde weg in goede staat voor een verbindingsrit van 349km richting Rio Cuarto. Onderweg passeren we laguna Melincué (kweekplaats van flamencos), de dorpen Venado Tuerto, La Carlota en Reducción. Eens aangekomen net ten noorden van Rio Cuarto beginnen we aan de 251km lange ‘special’. (Het echte werk kan beginnen). Het eerste deel van de ‘special’ is zeer snel en brengt ons NW van onze startplaats. We rijden voorbij Colonia el carmen, La Aguada, Rodeo Viejo, Las Tapias, San Bartolomé, Alpa Corral, Huerta Vieja, Tala Cruz en Rincón de Luna. Kronkelend de berg op tot op een hoogte van 1200m. De afdaling wordt ingezet en via Villa Yacanto komen we aan CP2 (de eerste CP voor de wagens) nabij Atos Pampa. Nog een laatste stukje richting ASS, via lago vertedero komen we in Almafuerte. De eerste ‘special’ zit er op en een verbindingsrit op de RA 36 van 84km pal noord brengt ons via San Agustin en Despenaderos in het bivak van Cordoba.
Vandaag 03/06 zijn de bivaks gekend voor Dakar 2010.
Za 02/01 Buenos Aires -- Córdoba Zo 03/01 Córdoba -- La Rioja Ma 04/01 La Rioja -- Fiambalá Di 05/01 Fiambalá -- Copiapó Wo 06/01 Copiapó -- Antofagasta Do 07/01 Antofagasta -- Iquique Vr 08/01 Iquique -- Antofagasta Za 09/01 Rustdag Antofagasta Zo 10/01 Antofagasta -- Copiapó Ma 11/01 Copiapó -- La Serena Di 12/01 La Serena -- Santiago Wo 13/01 Santioga -- San Juan Do 14/01 San Juan -- San Rafael Vr 15/01 San Rafael -- Santa Rosa Za 16/01 Santa Rosa -- Buenos Aires Zo 17/01 Podium Buenos Aires.
De kogel is door de kerk. Lavigne kwam op bezoek naar Argentinie en Chili om de contracten voor 2010 te tekenen. De kabinetchef, Massa, en de minister van toerisme van Argentinie waren erbij, keken ernaar en waren meer dan tevreden. De route zal 7 etapes hebben in Argentinie en 7 in Chili. De balans die Argentinie opmaakte na de rally was meer dan positief. Meer dan 54 miljoen dollars stroomden naar de Horeca in de periode van Dakar 2009.
"Het zal een eer zijn om Dakar 2010 juist in Argentinie te rijden als het zijn 200 jarig bestaan viert. Het zal het bicentenario-feest een extra tintje geven. De editie 2009 was ook voor ons, de organisatoren, een succes. De tranen op het podium bij aankomst van de winnaars bewezen dat de Dakar in Argentinie geslaagd was." zei Lavigne. Hij voegde eraan toe: "Ook het publiek was enorm, niet alleen door zijn warmte en entousiasme ook door de discipline die ze hadden rond het parcour."
De balans die de minister van toerisme opmaakte was ook niet mis: "Drie miljoen mensen kwamen naar de rally kijken, nog eens 2.2 biljoen waren er in totaal bij betrokken of hadden visueel contact, zoals de televisiekijkers over heel de wereld. Er werden ook prachtige beelden van ons land getoond, over heel de wereld en de buitengewone goede samenwerking tussen Chili en Argentinie was een bijkomende troef."
Er zijn reeds 4 provincies die hun kandidatuur hebben doorgestuurd, volgens de minister van toerisme. Uiteraard is dit nog staatsgeheim. Er wordt voor 2010 wel meer duingebied opgezocht, dat is een kleine oplichting van de sluier en er wordt vooral naar het Noorden van het land gekeken, om dit te laten aansluiten bij Chili, Patagonie zal dus volgend jaar vermeden worden. Het Noorden is: Salta, Catamarca, Yuju, uitstekende woestijngebieden.
De technische controle zal in Buenos Aires plaatsvinden ipv Parijs en ook het vertrek en aankomst zal in de metropool gehouden worden. Uiteraard is Lavigne niet zeker om veel inschrijvingen te krijgen. De economische crisis houdt ook in Dakar de handrem op. Mitsubishi heeft al afgehaakt. Zij hebben twee jaar voor 2009 aan hun zandmodel gewerkt en vinden het nu niet oportuun om veel geld te stoppen in Dakar, terwijl ze wereldwijd mensen moet afdanken. Volkswagen heeft al bijna alles op rij gewonnen en weet nog niet of ze in 2010 weer meedoen, ze moeten zich niet echt meer bewijzen. Alleen BMW heeft al toegezegd.
De wagens en trucks zijn momenteel weeral onderweg naar Europa. Rond 14 februari zal het schip de franse haven van 'Le Havre' aandoen en zullen de voertuigen terug ter beschikking staan.
Het was een hele opgave, maar ik heb de mannen thuis toch aan de praat gekregen. Twee mannen die dag en nacht klaar staan voor onze helden die in het zand bijten. Tommeke en Peet, een Belg en een Hollander, eigenlijk mag ik dat laatste niet zeggen, verbetert hij mij.
Tommeke.
Laten we beginnen met de Belg, ons Tommeke, allom gekend en steeds aanwezig. Vooral met zijn peptalks en zijn timide begeleiding dat goud waard is. Een heel jaar staat hij klaar en werkt hij aan het project Le Dakar, om het succes van de piloten en co’s die echt naar de plaats gaan te verzekeren. Met een bloedend hart zwaait hij iedereen uit. In stilte lijdt hij, in stilte werkt hij om zijn helden te brengen waar ze willen eindigen: een Dakar uitrijden. Dat gaat niet vanzelf, het is niet het werk van de piloot en co’s en mecaniekers alleen. Zij werken op het podium, maar weten echt wel dat het niet haalbaar is zonder hulp en steun van hen die thuis achterblijven. Dan spreek ik nog niet van de familie die ook voor hen door een vuur gaan, ik spreek nu enkel over de mannen die thuis alles op alles zetten om die riem onder het hart te steken die spreekwoordelijk altijd helpt, de link tussen hen die in Dakar zitten en de familie die thuis blijft.
Tommeke Geybels, geboren in het jaar 67, gehuwd, vader van een prachtige dochter Lindsey. In zijn gewone doen is hij coacher, project leider, en die ervaring brengt hij over in zijn droom: mensen begeleiden om Dakarist te worden. Wat hem aantrekt in dit project is het avontuur. De vrijheid die hij ziet in de deelnemers, en dit over te brengen in zijn leven. Wat hij daarvoor doet is in een woordje samen te vatten: veel, of eigenlijk in twee woorden: veel en alles. Hij werkt het hele jaar aan een Dakar, twee maanden voor de echte strijd is hij gekluisterd aan zijn com. Maanden op voorhand zoekt hij op alle kanalen die voorhanden zijn de route uit. Zet die in google maps, die hij omdoopt tot Tommeke’s maps, en die hij steeds weer aanpast aan de hand van de info die hij lossprokkelt. Op het einde zien we dat zijn werk niet vruchteloos is, het is net alsof hij de route zelf uitdoktert: juist en accuraat zet hij ze neer, nog voor de roadbooks gedrukt zijn. Hij werkt intensief samen met Peet en andere webmasters van andere teams. Zijn opzoekingen doet hij niet om persoonlijk te scoren, of misschien wel: scoren om anderen te helpen.
Een ‘kleine anecdote’ zoals hij het zelf noemt.
Een van zijn teams was al een week op zoek naar luchtvaartkaarten van Argentinie en Chili. Op deze kaarten staan meer bijzonderheden, zodat de routes gemakkelijker kunnen worden onderzocht. Voor Argentinie vallen deze kaarten onder staatsgeheim en zijn zeer moeilijk te krijgen. Maar voor Tommeke bestaan er geen geheimen wat betreft Le Dakar en is er maar een souverijne macht: zijn piloten op weg helpen. Twee dagen later zaten de kaarten in de bus bij zijn team. Dit om te bewijzen dat hij met man en macht, alleen dus, werkt aan het succes van zijn ‘mannen’ in Le Dakar.
Atributen.
Wanneer de Dakar dan echt begint, zijn zijn onafscheidelijke atributen zijn gsm, de com en zijn pc die dag en nacht bijna openstaan. Alles wat er over Dakar verschijnt, gaat door zijn vingers. Alles wat in de ether hangt over de rally, weet hij, beter: voelt hij. Zijn eigen woorden kan ik hier niet citeren. Het is een variatie op: veel, alles, gewoon, das toch normaal.... Maar daar eindigt het niet. Het is niet gewoon en normaal dat iemand zich inzet voor het succes van anderen, het is meer dan veel als je alles doet om anderen uit de nood te helpen en de moeilijkheden uit handen wil nemen van de teams, zodat zij vrij kunnen genieten. Als de teams, waarmee Tommeke werkt, op het podium geraken, of als ze gezond en wel toekomen, dan is dat omdat hij thuis ook alles op alles heeft gezet om dit te bewerkstelligen. Dat is zijn succes, dat is zijn drijfkracht.
Zijn droom.
Zijn droom is dan weer om ooit, en eigenlijk volgend jaar, mee te gaan met de karavaan, als piloot, als co- als pers. Dat zou echt de bekroning zijn van zijn inzet. Er is zelfs nog een andere droom ten huize Geybels, dochter Lindsey ziet een Le Dakar avontuur ook wel zitten, krijgen we in een van de volgende edities misschien een vader-dochter duo?
Dat zou mooi zijn.
Peet
Tommeke werkt samen met Peter Grijmans, in de omgang ook wel Peet genaamd. Hij is 49, schorpioen, net zoals Tommeke, sinds zijn 24ste heerlijk gehuwd en vader van twee pracht kinderen, Brian en Renate. Hij woont in Nederland, met verzachtende omstandigheden op 20 km van de Belgische grens. Hij werkt als webmaster en fotograaf, MotorsportMediaService en DigimediaService, service doelbewust met een hoofdletter geschreven. Maar hij is meer dan dat, hij is een selfmademan. Gelouterd in het leven om nu op de louweren van zijn succes te zweven. Dit succes is niet vanzelf gekomen, hij heeft het geleerd met vallen en opstaan, geleerd met raad en steun van fijne ontmoetingen in zijn leven. Dakar is een droom, Dakar is: all. Zijn hobby is zijn werk, zijn werk is zijn hobby. En dat is juist de sleutel van zijn succes. Na 9 jaar gewerkt te hebben als verkoper/afdelingschef bij een tapijt en meubelzaak begaf zijn rug het en moest hij noodgedwongen zijn beroep opgeven. Een nieuwe bezigheid was snel gevonden, in 2004 startte hij met een eigen zaak Motorsportsmediaservice. Hij vond dat hij wat hij het liefste deed, ook wel het beste deed. Fotografie en computers werden zijn leven. Voor beiden heeft hij nooit een cursus gevolgd, het zat hem in de vingers.
Hij begon met het onderhoud van websites en het fotograferen van piloten, teams en organisaties, voornamelijk in de autosport. Zijn dagelijkse bezigheid is het volgen van diverse race klasses op circuits zoals Zolder, Spa Francochamps, Eurocircuit Valkenswaard, Duivelsbergcircuit Maasmechelen.
Het echte werk
Vanaf december is hij normaal gesproken volgeboekt voor de zwaarste rally ter wereld Le Dakar. Onderhouden van websites voor teams, en foto’s maken tijdens de voorbereiding. Sinds 2004 doet hij de website van het AD Sport team met in hun gelederen Koen Wauters.
Sinds dit jaar is daar Berghes Racing en Werner Nees bijgekomen. Mensen die hij in zijn hart draagt, exelente teams die ook hun hart verloren hebben aan Dakar en daarin elkaar totaal verstaan.
“Het onderhouden van een Dakar website is een hele klus, mensen die Dakar nooit van dichtbij meemaakten weten bijvoorbeeld niet dat de rally dag en nacht doorgaat, het werk stopt nooit.”
Peet houdt het niet alleen bij het onderhouden van de site, hij leeft mee met zijn teams, mee met de familie die thuis achterblijven. Vaak is hij de link tussen hen en de man in het zand. Hij stelt iedereen gerust, hij brengt rust in de gelederen. Samen met Tommeke zoekt hij waar ze vastzitten en wat ze eraan kunnen doen. Vanaf de start van de rally, de eerste week van januari, woont, leeft en slaapt hij op zijn computer, hij is 24 uur per dag bereikbaar, de teams waarvoor hij werkt maken daar dankbaar gebruik van. Vooral dit jaar komt zijn mobieltje geregeld tot leven in de vroege morgen, of is het nu late nacht.
Dit jaar kreeg hij voor het eerst de gelegenheid de Dakar sfeer echt te proeven, Werner Nees nam hem mee naar de keuring in Le Havre. Het resultaat was een pak foto’s en een gevoel van, ik hoor er eindelijk bij.
Zijn droom is om ooit een keer met Le Dakar mee te reizen en foto’s te maken van al het moois dat men onderweg tegenkomt. En dromen zijn er om geleefd te worden, dromen zijn er om achtervolgd te worden, het is zo dat ze werkelijkheid worden.
Een anecdote onder de noemer: “waar gebeurd”
Dakar 2007, ergens in Marokko. Peet en Tommeke volgen de assistentiewagens van hun teams met Irritrack. Het team van Peet heeft plots dringend hulp nodig. De assistentiewagen roept Peet op om te vragen, “where the hell are we en waar zijn zij?” Het duo in Belgie-Nederland, springt dadelijk in actie. Met behulp van Tommeke’s maps en Peets opvolging op irritrack weten ze dadelijk welke positie elk voertuig inneemt. Peet stuurt een sms’je naar de assistentietruck: “binnen 3 km op het T-kruispunt, naar links”
Een momentje later krijgen ze het bericht terug: “Hoe wisten jullie dat?”
Viajo por las nubes, voy llevando mi canción, vuelos por los cielos, con las alas de mi corazón,
Ik reis door de wolken,en neem mijn lied met me mee
ik vlieg door de lucht,met vleugels vanuit mijn hart.
Voy, voy llegando al sol, ven que nos lleva el viento, ahora voy, llevo mi emoción, voy...por el tren del cielo.
Ik ga, ga de zon achterna, ik ga waar de wind me brengt, nu ga ik, mijn emoties achterna, ik ga....met de trein tot in de hemel. Ik ga door de bergen, tot de zee me omarmt, voor pachamama die ons de vrijheid geeft. Ik ga over wegen, die ons de waarheid brengen, langs het pad van de indiaan, voor de mensheid. Nu ga ik tot aan de zon, waar de wind me draagt, mijn emoties achterna.
Ik voelde het reeds bij hun aankomst in Buenos Aires, tijdens hun intervieuw, deze kerels zijn zelfzeker en gaan het redden. We zitten op drie dagen voor de aankomst terug in Buenos Aires en het team Werner Nees met zijn co-piloot Mario Gerardyn zijn het enigste Belgische team nog in de race bij de wagens. Er zijn nog Belgen en die scoren zelfs ook nog goed, maar zij vormen dan team met een andere nationaliteit.
Na een beetje over en weer chatten en coordineren tussen Tommeke, Werner en Mario, kan ik de twee heren even intervieuwen op een zonovergoten terrasje voor hun hotel, voor de oblisk, centrum Buenos Aires, voor de start.
- En zenuwen?
Het prompte antwoord van de twee zelfzekere jongens: "Nee helemaal niet, nee, gewoon, de roadboek hebben we juist gekregen voor vandaag en morgen en die nemen we nog even door voor we om 17u naar de start gaan."
- Het roadboek krijgen jullie dus dag per dag.
"Ja , bij aankomst van de rit, krijgen we het roadboek voor de volgende dag. Dat wordt dan door ons bestuurd en daarna kruipen we in ons bed."
- Wat vind je van de organisatie? Verloopt alles vlot?
"Heel vlot, we worden heel goed gebriefd, het Toyota team vangt ons heel goed op. We moeten zelf aan niets denken, alleen aan de ritten en onze auto. Als we 's avonds in de bivak toekomen, geven we de sleutels af aan het back-up team en die kijken dan heel de auto na. s' Morgens krijgen we de sleutel terug en is het weer aan ons."
- Wat verwachten jullie nu van de rally, hebben jullie ervaring, speelt dit in jullie voor- of nadeel?
Werner: "Ik heb nog geen Dakar rally gereden, of andere piloten met Dakar ervaring voordeel hebben bij deze hier in Argentinie, weet ik niet. Het zal helemaal anders zijn dan de vorige, denk ik. Het land is anders, het klimaat. Wat er vooral op aankomt is dat we als een echt team blijven samenwerken en dat zal wel lukken." Mario: "Ja we hebben veel samen geoefend, in verschillende ritten in Belgie onze karakters getest, samen gereden en het belangrijkste is om af te spreken hoe ik de bevelen als co-piloot doorgeef. Dat hebben we deze morgen nog eens doorgenomen." Werner: "Ons moto is: fouten maken we samen. Als er iets gebeurt, gaan we niet zitten vitten wie nu juist in de fout gegaan is. Dat is niet belangrijk, het belangrijkste is om de moeilijkheden samen op te lossen en daar vinden we elkaar wel in terug."
Werner vraagt nog of er in Argentinie veel tegenkantingen zijn voor de rally. Ik vertel hen dat de boeren misschien morgen wel wat kabaal kunnen maken, maar ik verwacht dat niet echt, omdat zij toch volgens de gaucho-regel leven en dat is vooral gebaseerd op eer. Ze zullen misschien wel wat tractoren zetten langs de weg, in het zicht van de camera's, maar echte blockages verwacht ik niet. Het protest van de milieu verenigingen is links en rechts wel te horen in de pers, maar zij werken niet echt samen om veel kabaal te kunnen maken. Artikels in de pers om mensen attent te maken dat natuur belangrijk is, heeft misschien wel meer nut.
- Waar verwacht je het eerste knelpunt?
Mario: "Ik denk wel dat de tweede rit al een voorsmaakje zal geven, maar vooral de rit van Puerto Madryn naar Ir. Jacobacci lijkt me de eerste hel. Op de kaart is niets te vinden van eventuele wegen. Daar zullen we al serieus getest worden." Werner: "Morgen zal het ook wel niet gemakkelijk zijn, zeker niet om onze gemiddelde snelheid aan te houden, volgens de roadboek zijn er veel scherpe bochten, bochten van 90 graden en dat remt enorm af."
- Is snelheid belangrijk of is het meer de strategie die het haalt?
Werner: "Eigenlijk alletwee. Snelheid is ook belangrijk. Op het draaiboek staan gemiddelde snelheden van 80 a 100 km/u. Dat is zeer snel en die gaan wij waarschijnlijk niet halen. Dan moet je op rechte stukken toch vlug 160 km/u rijden en op zand en graffle is dat gevaarlijk. Het is de bedoeling om zeker ons eindpunt te halen en niet om de zoveel kilometer plat te rijden, ook de grachten moeten we vermijden." lacht hij. Mario: "Ja onze haalbare gemiddelde snelheid in het oog houden is belangrijk. Er zijn er altijd die de eerste kilometers erin vliegen, na een uur al weer stilvallen en op het einde de verloren tijd willen goedmaken door serieus door te vlammen, dat is niet echt de juiste strategie. Een gemiddelde snelheid voorop zetten, nadat we de roadboek bestudeerd hebben en ons daaraan houden, dat is het verstandigste."
- En jullie goal?
Werner: "Aankomen waar we morgen gaan starten! Dat is wat we ons voorhouden en wat we zeker gaan doen. Dat we zullen afzien, nemen we er graag bij, dat is wat Dakar is." Mario knikt instemmend.
Onze koffie is op, de heren zitten te popelen om hun roadboek terug onder handen te nemen en nadat er nog enkele foto's genomen worden van de back-up Toyota car, die voor het hotel staat en het uitzicht vanuit hun kamer (vooral de rommel niet trekken, wordt me nog gevraagd) neem ik afscheid. Onze volgende afspraak is rond 19u bij de start van hun tocht door de stad Buenos Aires. Hopelijk vind ik hen daar terug en krijgt het thuisfront nog enkele mooie kiekjes en eventueel een filmpje van hun eerste GO!
Die GO hebben ze letterlijk opgevat en ze GAAN er nog steeds voor. Hun eerste Dakar volledig uitrijden. Gisteren zijn ze in de woestijn van Atacama, Chili, even over kop gegaan. Maar ze staan vandaag weer op hun vier wielen en hun snuit staat richting Argentinie. Nog even te gaan, de eindmeet komt in zicht!
Foto: Yves Vandenberghe, van het team Steve Vandenberghe, dakarist.
Er zijn er niet veel die kunnen zeggen dat ze even naar de Andes gereden zijn om daar een frietje te eten. Werner Nees wel! Hij staat hier, na een helse rit tot in Valparaiso, Chili, te genieten van een frietje van een van de beste frituurs van de omstreken. Het is nl. de enigste.
Bij het zeventigtal Benelux-deelnemers aan de Dakar, vinden we een wagen die wel heel origineel is: een frituur. De piloot is een Noord-Fransman, Hervé Diers, hij woont net over de draad, in Hazebrouck, Frans-Vlaanderen. En zijn co is een rasechte Belg, François Beguin uit Bouseval.
Diers is in het normale leven constructeur van mobiele winkels en frituren. Uit zijn gewone doen is hij Dakarist in hart en nieren. Deze twee levens aan elkaar koppelen was voor hem een peuleschil. Technisch gezien niet altijd evident, maar alles is te verhelpen. 'De wagen weegt zo'n 150 kg extra door de frituur', aldus Diers. 'Dat betekent: versterkte ophanging, veren, enz... Het is wel niet zo dat de olie tijdens het rijden in de frietketel blijft staan. We bewaren dat in containers. En de gebruikte olie wordt gerecycleerd als brandstof: we rijden op tien procent plantaardige benzine.'
Vier keer gaat de Ch'ti Friterie tijdens het traject open. In Le Havre, waar werd ingescheept, bij de start en de aankomst in Buenos Aires en op de rustdag in Valparaiso (Chili). De (punt)zakjes friet worden gratis uitgedeeld. Dat bij de rustdag in Valparaiso, de frituurwagen juist naast de andere Belgische teams kwam te staan, was na navraag, louter toevallig...
Diers en Beguin geven niet alleen gratis frietjes in het Dakar dorp, zij rijden ook nog eens voor een goed doel. Voor elke kilometer dat ze rijden, geven ze 1 euro aan de cliniclowns. Diers wil de Dakar uitrijden, dat maakt 9.500 euro. Hij is op goeie weg, want vandaag, in de woestenij van Atacama, Chili, ligt hij nog op een mooie 85ste plaats, de race is nog wel niet ten einde.
Diers serveert niet alleen friet, maar het hele gamma. 'Curryworst, brochette, allerlei sauzen: alles zal verkrijgbaar zijn. Maar, we moeten het allemaal ter plaatse kopen. Want je mag geen voedingsmiddelen meenemen naar Argentinië.'
En dat de frietjes gesmaakt worden, bewijzen deze foto's van Yves Vandenberghe, vader van de piloot Steve Vandenberghe, het team dat sinds gisteren als assitentie meerijdt. Yves trok deze foto's speciaal voor de 'goednieuwskrant' waarvoor onze hartelijke dank. Hij trekt samen met Edith, zijn echtgenote, de Dakar achterna met hun practische mobilhome, gekend in het Dakardorp als team: bonpa en mammie. Zij geven een heerlijk relaas over de rally op de pagina
Wij hebben dringend reservestukken nodig voor onze Nissan Navaro!
Gemakkellijk mee te nemen in de handbaggage! Neem kontakt op met Ter Duinen, Anneke, en wij brengen de stukken! 050 511117)
Het gaat over:
1- V-riemen voor de servo en de motor ( door hun gekartelde binnenzijde nemen ze veel stof en keitjes op, waardoor ze springen- en Steve is door zijn voorraad!!!)
2 - elektronische sensoren! ( Vandaag moesten ze regelmatig stoppen, want de sensoren werkten niet of slecht! men kon niet meer in 4x4 schakelen en kleine overbrengingen bereiken) De Garage Nissan-Demeyere uit Knokke-Heist weet waar het over gaat, en Kris of Anneke zullen dit graag kollektere
Route wijziging, 4e stage! Vanwege administratieve redenen is de route van vandaag aangepast. De special begint bij het 78km punt, in plaats van direct na bivak. CP1 is nu na 148km Einde special is naar voren gehaald, de special duurt nu 380km.
Marybio is een toegeweide organisatie gericht op wetenschappelijk onderzoek van marine fauna en ecosystemen. Met behulp van onderzoek en onderwijs streven ze naar het behoud, de bescherming en de waardering van zeedieren en hun leefmilieu. Marybio is het resultaat van een samenwerking tussen Argentijnse en Belgsiche onderzoekers en werkt met de filofosie dat ‘wetenschap aan de basis ligt van behoud en bescherming’.
Ze zijn ervan overtuigd dat het wetenschappelijk onderzoek een cruciale factor is voor de bescherming van het milieu. Op dit moment zijn hun projecten geconcentreerd op 3 soorden zeezoogdieren: de Tuimelaar, de Zuidkaper en de Zuid-Amerikaanse zeeleeuw. Wil u meer weten over deze dieren en over de werking van Marybio? Neem dan even een kijkje op hun site.
Bericht van Steve die nu op de verbindingsroute zit (rond km 150) even een hapje eet en drinkt. "Het laatste deel van de etappe was verschrikkelijk moeilijk, maar de Nissan surfte door het zand !! En ja we zijn idd rond de 40e gefinished !!"
Nr 353 - Pascal Feryn - 47ste op 0.43h van leider om 14:31h Nr 454 - Steve - 112ste op 1.16h van leider om 15.52h Nr 439 - Werner - 133ste op 1.34h van leider om 16.03h Nr 416 - Vincent - 139ste op 1.39h van leider om 15:57h
Zo, dag 1 zit erop en Steve en Werner zijn zonder kleerscheuren aan de finish gekomen
Werner: Vandaag is alles prima verlopen, het was een zeer snelle etappe met veel stof. We zijn 2 maal van de baan geraakt zonder erg en zonder schade. De wagen staat nu in het Bivak en wordt terug in orde gebracht. Het is nu 35 graden en zeer warm. Ook morgen zal het warm worden, de etappe zal opnieuw zeer snel zijn met veel stof. Verder laat Werner weten nog steeds onder de indruk te zijn van de vele Argentijnen die op de been waren tijdens de parade door Buenos Aires.
Steve : tis hier nu 22u55 net klaar met sleutelen, douchen en glaasje rode wijn ! Roadboak gehaald Onze Nissan van Garage De Meyere heeft het prima gedaanvan 154 naar 112, Kris je zou es moeten weten. Nu vlug onder de wol want morgen langste dag. Groetjes uit Santa Roze
Morgen is het zover. De volgende editie van 'Le Dakar' gaat van start. Even terugdenkend aan de vorige editie, die door foute redenen werd afgelast, gaan we er nu weer voluit voor. Hoewel er meer dan honderd teams zichzelf zullen meten, liggen er me 'slechts' enkele nauw aan het hart. Begrijp me niet verkeerd, iedere deelnemer aan deze monster rally, dit groots avontuur, verdient alle respect. Helaas is het nauw opvolgen van alle teams een onmogelijke zaak. Desalnietemin zal ik samen met Peet en Reintje er weer het beste van maken en hoop dat je hier en daar een nieuwtje weet op te steken...
interview en foto's Werner en Mario door Rein Remaut
02.01.2009
Na een beetje over en weer chatten en coordineren tussen Tommeke, Werner en Mario, kan ik de twee heren even intervieuwen op een zonovergoten terrasje voor hun hotel, voor de oblisk, centrum Buenos Aires.
- En zenuwen?
Het prompte antwoord van de twee zelfzekere jongens: “Nee helemaal niet, nee, gewoon, de roadboek hebben we juist gekregen voor vandaag en morgen en die nemen we nog even door voor we om 17u naar de start gaan.”
-Het roadboek krijgen jullie dus dag per dag.
“Ja , bij aankomst van de rit, krijgen we het roadboek voor de volgende dag. Dat wordt dan door ons bestuurd en daarna kruipen we in ons bed.”
-Wat vind je van de organisatie? Verloopt alles vlot?
“Heel vlot, we worden heel goed gebriefd, het Toyota team vangt ons heel goed op. We moeten zelf aan niets denken, alleen aan de ritten en onze auto. Als we ‘s avonds in de bivak toekomen, geven we de sleutels af aan het back-up team en die kijken dan heel de auto na. s’ Morgens krijgen we de sleutel terug en is het weer aan ons.”
-Wat verwachten jullie nu van de rally, hebben jullie ervaring, speelt dit in jullie voor- of nadeel?
Werner: “Ik heb nog geen Dakar rally gereden, of andere piloten met Dakar ervaring voordeel hebben bij deze hier in Argentinie, weet ik niet. Het zal helemaal anders zijn dan de vorige, denk ik. Het land is anders, het klimaat. Wat er vooral op aankomt is dat we als een echt team blijven samenwerken en dat zal wel lukken.”
Mario: “Ja we hebben veel samen geoefend, in verschillende ritten in Belgie onze karakters getest, samen gereden en het belangrijkste is om af te spreken hoe ik de bevelen als co-piloot doorgeef. Dat hebben we deze morgen nog eens doorgenomen.”
Werner: “Ons moto is: fouten maken we samen. Als er iets gebeurt, gaan we niet zitten vitten wie nu juist in de fout gegaan is. Dat is niet belangrijk, het belangrijkste is om de moeilijkheden samen op te lossen en daar vinden we elkaar wel in terug.”
Werner vraagt nog of er in Argentinie veel tegenkantingen zijn voor de rally. Ik vertel hen dat de boeren misschien morgen wel wat kabaal kunnen maken, maar ik verwacht dat niet echt, omdat zij toch volgens de gaucho-regel leven en dat is vooral gebaseerd op eer. Ze zullen misschien wel wat tractoren zetten langs de weg, in het zicht van de camera’s, maar echte blockages verwacht ik niet. Het protest van de milieu verenigingen is links en rechts wel te horen in de pers, maar zij werken niet echt samen om veel kabaal te kunnen maken. Artikels in de pers om mensen attent te maken dat natuur belangrijk is, heeft misschien wel meer nut.
-Waar verwacht je het eerste knelpunt?
Mario: “Ik denk wel dat de tweede rit al een voorsmaakje zal geven, maar vooral de rit van Puerto Madryn naar Ir. Jacobacci lijkt me de eerste hel. Op de kaart is niets te vinden van eventuele wegen. Daar zullen we al serieus getest worden.”
Werner: “Morgen zal het ook wel niet gemakkelijk zijn, zeker niet om onze gemiddelde snelheid aan te houden, volgens de roadboek zijn er veel scherpe bochten, bochten van 90 graden en dat remt enorm af.”
-Is snelheid belangrijk of is het meer de strategie die het haalt?
Werner: “Eigenlijk alletwee. Snelheid is ook belangrijk. Op het draaiboek staan gemiddelde snelheden van 80 a 100 km/u. Dat is zeer snel en die gaan wij waarschijnlijk niet halen. Dan moet je op rechte stukken toch vlug 160 km/u rijden en op zand en graffle is dat gevaarlijk. Het is de bedoeling om zeker ons eindpunt te halen en niet om de zoveel kilometer plat te rijden, ook de grachten moeten we vermijden.” lacht hij.
Mario: “Ja onze haalbare gemiddelde snelheid in het oog houden is belangrijk. Er zijn er altijd die de eerste kilometers erin vliegen, na een uur al weer stilvallen en op het einde de verloren tijd willen goedmaken door serieus door te vlammen, dat is niet echt de juiste strategie. Een gemiddelde snelheid voorop zetten, nadat we de roadboek bestudeerd hebben en ons daaraan houden, dat is het verstandigste.”
-En jullie goal?
Werner: “Aankomen waar we morgen gaan starten! Dat is wat we ons voorhouden en wat we zeker gaan doen. Dat we zullen afzien, nemen we er graag bij, dat is wat Dakar is.”
Mario knikt instemmend.
Onze koffie is op, de heren zitten te popelen om hun roadboek terug onder handen te nemen en nadat er nog enkele foto’s genomen worden van de back-up Toyota car, die voor het hotel staat en het uitzicht vanuit hun kamer (vooral de rommel niet trekken, wordt me nog gevraagd) neem ik afscheid. Onze volgende afspraak is rond 19u bij de start van hun tocht door de stad Buenos Aires. Hopelijk vind ik hen daar terug en krijgt het thuisfront nog enkele mooie kiekjes en eventueel een filmpje van hun eerste GO!
De stad Buenos Aires en Argentinie staat voor een nieuwe uitdaging. Een zware confrontatie op sportief vlak. Het is geen Wereldbeker voetbal, dat misschien meer in de lijn van Argentinie zou liggen, ook geen Formule 1 in een gesloten circuit, waar ze ook wel van houden, het is de open rally Dakar die zich van Afrikaanse bodem heeft teruggetrokken en op het Amerikaanse continent is neergestreken. Een primeur voor Argentinie dat ze broederlijk delen met Chili.
De hele stad begint traag maar zeker de sporen te dragen van het naderende vertrek. Buenos Aires is gewend om grote evenementen te organiseren die ook meestal vlekkeloos verlopen. De verkeerschaos wordt heel soepel opgevangen. Zeker nu de vakantie aangebroken is, is het verkeer nog maar een tiende van wat het normaal is. De burgervader van de stad verwacht niet veel hinder van de afgesloten verkeersaders.
9e de julio, de laan die naar de Obelisk loopt, vanaf donderdag afgesloten voor het verkeer.
Dinsdag wordt het dorp van Dakar in El Rural geopend voor het publiek. De porteños kunnen dan naar hartelust al de wagens die deelnemen bekijken en betasten. De inkom kost 10$ (argentijnse pesos, ongeveer 2.20 euro). De opbrengst gaat naar de stichting Favaloro, een kliniek voor hartpatienten. Vrijdag zal dan het ritme in het normale zo drukke Buenos Aires veranderen. Vanaf 17 tot 23u. zullen de wagens aan en af rijden van het Dakardorp naar de Obelisk, waar ze officieel zullen voorgesteld worden. Dat dit feest niet zal onderdoen voor het normale openingsfeest op de Champs Elysé is nu al een feit. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Het parcours van de desfile is nu al deels afgesloten. Echte wegomleggingen worden niet aangeduid, dat laat men aan de fantasie van de porteños zelf over.
De Obelisk, het plein waar de voorstelling zal plaatsvinden.
Na de voetbal wereldbeker van 1978 heeft Argentinie geen enkel sportevenement van enige internationale waarde georganiseerd. In de straten en pleinen rond het Dakar dorp is de spanning reeds te snijden en dit niet alleen omdat de piloten reeds zijn toegekomen, maar vooral omdat de stad Buenos Aires deze belangrijke uitdaging als een succesverhaal wil toevoegen aan hun palmares. Zelf het weer heeft zich aangepast en de verzengende hitte van de afgelopen dagen heeft plaats gemaakt voor een aangenaam lenteweertje.
Voor de nationale organisatie werken 8 nationale ministers samen met de respectievelijke goeverneurs van de provincies waar de rally doortrekt, een leger aan polities en gendarmes, een speciaal georganiseerde veiligheidsploeg en tal van vrijwilligers. Om alles over de grenzen heen en met Chili goed te laten verlopen is er een speciale bilaterale commissie opgericht.
"Deze rally zal een venster zijn naar Argentinie toe, wereldwijd. Het is een uitdaging die we zeer ter harte nemen en consekwent tot een goed einde zullen brengen”, zegt de hoofdredacteur van de krant LA NACION.
De opening in Tigre was reeds een feest. Buenos Aires en Argentinie zijn klaar voor de strijd. Nu nog de countdown... eentje voor het nieuwe jaar en daarna eentje voor DE START.
28 december '08 : Over een koude 'Midi' en feestjes op de Champs-Élysées
Het vertrek van CMO-Racing, Werner en Mario.
Samen met Pol Decoo, fotograaf en Dakar specialist, stonden we paraat om Werner en Co op de Thalys richting Parijs te zetten. Van daaruit gaat het avontuur per vliegtuig richting Madrid om dan uiteindelijk de grote oversteek naar Buenos Aires te maken. We hadden afgesproken met Werner rond 14:30h in het station ‘midi’ in Brussel.
Een zeer ontspannen Werner begroette ons en was meteen weer weg ‘even eerst de trein kaartjes afhalen…’.
Familie, vrienden en sponsors trokken vervolgens naar Sam’s café waar we verder bijpraatte over koetjes en kalfjes. De ‘pintjes’ smaken, ondanks het ijskoude station. Ondertussen kwam ook een ontspannen Mario met echtgenote en ouders aan.
Werner ;”We zijn er klaar voor. Het ergste stuk, denk ik, zal na de rustdag komen, maar we beseffen ook wel dat de eerste dagen we nog een beetje het ritme zullen moeten zoeken.”
Dat Werner en Mario er klaar voor zijn is wel duidelijk, de families en vrienden daarentegen iets minder. Die blijven immers thuis en zullen dus genoegen moeten nemen met het volgen van hun helden via de media. Na een kort relaas over het wel en wee van onze opvolging, een de rol van Tommeke, Peet en Pol werden de meeste wat meer gerust gesteld en weten nu perfect alle informatie te vinden. (www.rally-adventures.com ).
Werner grapt nog even dat het feestje op de Champs-Élysées vanavond ook wel ontspannen zal verlopen.
Rond 15:50h beginnen we ons stilletjes aan naar perron 6 te begeven en lopen Jurgen Daems en Tom de Leeuw tegen het lijf (VW-Team). Die staan op het punt de Thalys richting Frankfurt te nemen. Van daaruit richting Buenos Aires. De Dakar begint echt op dreef te komen nu.
Klokslag 16:13h vertrekt de trein met onze helden aan boord. Een traantje hier en een traantje daar.
Te lezen op http://goednieuwskrant.skynetblogs.be "Tommeke, top navigator en medewerker aan de komende Dakar stelt u hier een piloot voor die verdiend de spotlights kan trotseren."
Op de vraag van 'Stel jezelf even voor' het eerste antwoord van Werner Nees.
Tommeke,
Das wel moeilijk hé zo zonder vragen en over jezelf iets zeggen,maar allee ik probeer :
Mijn naam is Werner Nees,ben 47 jaar en wonende in Sint Katelijne Waver.
Ben van jongs af steeds sterk gepassioneerd door motorische sporten, vooral autosport of alles wat met uitdaging en snelheid te maken heeft.
In mijn jeugd heb ik altijd veel aan sport gedaan, vooral dan voetbal om op mijn 20ste te belanden in de B-kern van KV.Mechelen.
Na mijn voetbalcarrière ben ik overgestapt in de gevechtssport met name taekwondo om hier na een 7-tal jaren mijn ‘black belt’ te behalen.
Achteraf heb ik me nog enkele jaren bezig gehouden met de opleiding van de competitiegeorienteerde jeugd in deze sporttak.
Door heel ambitieus te zijn op beroepsvlak ben ik na 20 jaren dienst in de juwelen-en uurwerkensector uiteindelijk beland bij de groep ‘Rodania’ waar ik nog steeds actief ben.
Rodania was jarenlang sponsor van de ‘Dakarrally’ als official timekeeper.
Gedurende deze periode maakten we met het klienteel incentive reizen naar deze woestijnrally.
Na het bezoeken van enkele bivouacs en arrivees aan de’ Lac Rose’ werd het voor mij een geweldige uitdaging om een deelname te overwegen.
De passie en het avontuur zijn me steeds blijven achtervolgen tot ik uiteindelijk mijn doelstelling bereikte in 2008,starten in Lissabon in de 30ste editie van Le Dakar.
Door terreurdreiging werd mijn droom volledig stuk geslagen en moest er terug hard gewerkt worden om een nieuwe kans te creeren voor een volgende Dakar in 2009.
Dankzij al mijn sponsors en de mensen die in mij geloven start ik op 3 Januari 2009 in Buenos Aires voor een nieuw avontuur in de zwaarste woestijnrally ter wereld.
Met een nieuwe Toyota Land Cruiser gebouwd en geassisteerd door Toyota France Compétition zal ik samen met mijn co-piloot Mario Gherardyn er alles aan doen om een goed resultaat te behalen.
Dank aan al mijn sponsors en aan iedereen die me op eender welke manier steunt.
Op zondag 28 december rond 14:30h zal Werner en Co. aanwezig zijn in het station vazn Brussel Zuid. Rond 16.13h vertrekt hij met de Thalis richting Parijs. Dan verder met de vlieger naar Madrid uiteindelijk de grote plas over te steken richting Buenos Aires. Iedereen is van Harte welkom.....
De Grand Benelux heeft gisteren in de late namiddag z'n lading achtergelaten en heeft het ruime sop terug gekozen. De voertuigen krijgen vandaag een presentatie aan de pers en zullen dan nog een weekje moeten wachten tot hun eigenaars hen komen halen. (30 december en 1 Januari)
Langzaam begint de Argentijnse pers de smaak van de rally te pakken te krijgen. Het is voer voor publicatie en dat brengt uiteraard ook andere mensen in beweging. Zo begint het eco-kamp zich te organiseren, maar meer daarover later. Nu heb ik het eerste berichtje opgepikt dat de landbouw in beweging zal komen tijdens de rally. De eerste rit wordt in hun tuin gehouden, in La Pampa Humeda. De gaucho’s met als leider De Angeli roert zich al een tijdje. Zij hebben in het begin van dit jaar het land 100 dagen plat gelegd, steden zaten bijna zonder eten, en ze hebben hun slag thuisgehaald. Het zijn jongens die zich niet laten bang maken. Zonder geweld, maar als zij niet oogsten, oogst er niemand.
Het conflict met de landbouw is nog niet over. En nu de rally in het vizier komt, wordt er weer gepraat over een mogelijk conflict op de wegen. In Santa Rosa, la Pampa, verenigen de boeren zich reeds om hun standpunt kracht bij te zetten. Zij willen hierdoor de internationale pers bereiken. Deze week nog wordt er vergaderd of de boerensyndicaten van Cordoba en Buenos Aires eventueel mee zouden stappen in het protest tijdens de rally.
Niemand spreekt echter van een boycot, tot hier toe. Ze willen alleen internationale aandacht voor hun probleem. Er zijn echter geruchten dat er ook boerensyndicaten zouden meedoen die niet afhangen van de groep van De Angeli en de FAA, deze zijn moeilijker te controleren.
Zij willen de regering internationaal in nauwe schoentjes dringen door onverwachte piquetten te zetten in de rally.
“We weten van de dreigingen, maar het zijn geruchten. Er zullen zeker mensen zijn die de rally willen aangrijpen om op de televisie te komen, dat heb je bij elke grote evenementen. We vertrouwen echter op de goede wil van de mensen om ons land positief in de kijker te zetten. Deze rally moeten we aangrijpen om ons van een andere kant te laten zien en de kleine nationale conflicten geen hoofdrol te laten spelen.” Dit volgens Nicolas Vega de Argentijnse woordvoerder van de rally.
“Veel commentaar gaan we niet geven” was het antwoord van een organisator van de protesten van de zone Santa Rosa,”de politie luistert onze telefoongesprekken af, maar protesten zullen er zijn.”
De geruchten werden gechecked door verschillende persbronnen, het is echter de ‘vox populi’die de communicatie verzorgt bij de ‘ruralisten’ (landbouwers).
De grotere canonnen van de landbouw bevestigen dat er gepraat wordt. Jose Bustingorri van de Pampa“De rally begint bij ons in Saladillo, we zullen nog wel zien of we iets ondernemen.”En Luis Centeno van Cordoba : “Het is zeer goed mogelijk dat men iets gaat ondernemen. Er wordt gepraat dat men deze kans niet kan laten voorbijgaan om ons standpunt in het licht te zetten. We weten meer woensdag.”
Dat was gisteren en de houding van de president van de FAA (landbouwfederatie) Buzzi, is scherper geworden. “Als ze ons willen verdelen, brengen ze ons juist meer samen en dat kan resulteren in dezelfde harde aanpak zoals in het begin van dit jaar.” Waar hij verwijst naar de 100 dagen durende staking van de landbouwers.
Andere groepen schermen dan weer met de overeenkomst van het boerensyndicaat van Santa Rosa die in november besloten hebben geen actie te zullen ondernemen tijdens de rally. Maar dat was in november en we zijn nu een maand later en dieper in conflict.
Bronnen: la nacion , agrositio, critich Jorge Lanata
Ik heb net doorgekregen van Werner/Co dat hij zal vertrekken vanuit Brussel Zuid op 28 december om 15h13 (of 16h13) (als dat maar goed komt in Argentinië :-)). Van daaruit gaat het richting Parijs, Madrid en dan naar Buenos Aires. Ik hou jullie alvast op de hoogte...
Hoe hij het doet weet ik niet. Het moet iets zijn met het spreken van 10 talen, 30 uurtjes in een dag hebben en ook nog perfect weten hoe je het aan de man moet brengen. Otto G. van http://www.dutchrebelsdakar.nl/ weet alle info vanuit Argentinië en Chili perfect te verzamelen en zet dan ook nog super neer op z'n site. In de laatste dagen hebben we elkander beter leren kennen en gaan nauwer samenwerken in de toekomst. Hoe meer kanalen, hoe beter en nauwkeuriger de informatie.
« Par jugement du Tribunal de Grande Instance de Nanterre du 5 décembre 2008, l’édition 2008/2009 du rallye raid Africa Race organisée à l’initiative de Monsieur Hubert Auriol et des sociétés Régie Promotion-Mecanics Relations Publiques Marketing « XRPM » et « Pom Events » Production-Organisation-Management a été interdite en ce qu’elle était contraire aux droits des sociétés Amaury Sport Organisation et Paris-Dakar (ex TSO-Thierry Sabine Organisation) sur le rallye raid Dakar. Le rallye raid Africa Race, édition 2008/2009, fixé du 26 décembre 2008 au 11 janvier 2009, est donc annulé. »
Reintje heeft vandaag haar eigen plaatsje gekregen op www.Rally-Adventures.com. Ze schrijft exculsief voor ons en zal de rally volgen vanuit een ander gezichtspunt. Het eerste deel Buenos Aires staat online.
Via Grimaldi Lines komen we te weten dat de Gand Benelux ter hoogte van Marokko is en een gemiddelde snelheid van 17.5 knopen aanhoudt. Alles ligt dus perfect op schema.
Sinds enkele weken heeft Tommeke contact gezocht met VIA's (Vlamingen in Argentinie) en heeft een perfecte partner gevonden bij Reintje. Transporten en hotels worden op een dagje geregeld en de communicatie verloopt perfect. 'Ons Reintje' zal ons ook iedere dag voorzien van een dagelijkse voorbeschouwing. Zo kunnen we ons meer inleven in het terrein en cultuur van de regio's.
1 December '08 -- De route in detail (hoogtes en ondergrond)
Etappenummer – Hoogtes -- Ondergrond
1.Tussen 50 en 300m--80% zand en 20% aarde.
2.Tussen 300 en 600m--10% zand, 70% aarde en 20% stenen.
3.Tussen 100 en 1500m--70% aarde en 30% stenen.
4.Tussen 300 en 1200m--20% zand, 50% aarde en 30% stenen.
5.Tussen 400 en 2500m--25%zand, 40% aarde en 35% stenen. 110km tussen 1500 en 2000m 30km tussen 2000 en 2500m
6.Tussen 400 en 2000m--25% zand en 75% aarde. 70km tussen 1500 en 2000m 20km tussen 2000 en 2500m
7.Tussen 700 en 3250m--50% zand, 35% aarde en 15% stenen. 30km tussen 1500 en 2000m 30km tussen 2000 en 2500m 20km tussen 2500 en 3000m 15km tussen 3000 en 3250m
8.Tussen 300 en 1000m--100% aarde.
9.Tussen 0 en 1600m--40% zand, 35% aarde en 25% stenen.
10.Tussen 1000 en 2900m--30% zand, 45% aarde en 25% stenen. 100km tussen 1500 en 2000m 50km tussen 2000 en 2500m 40km tussen 2500 en 2900m
11.Tussen 0 en 1700m--50% zand, 20% aarde en 30% stenen.
12.Tussen 1300 en 2700m--70% zand, 20% aarde en 10% stenen. 100km tussen 1500 en 2000m 70km tussen 2000 en 2500m 10km tussen 2500 en 2700m
13.Tussen 500 en 2200m--100% aarde. 200km tussen 1500 en 2000m 40km tussen 2000 en 2200m
Al de voertuigen (met uitzondering van de grote fabrieksteams) zullen vanavond vertrekken met Grimaldi Lines. (22.00h) Het schip 'Grand Benelux' is gebouwd 2002-2005 en heeft een lengte van 176,6m en een beam van 31,1m. GRT (Gross Register Tonnage) van 37200. De maximum snelheid is 21 knopen (39km/h). Normale capaciteit is om en bij de 4300 wagens. Hij zal rond 17 december aanmeren aan de autoterminal ten noorden van Buenos Aires. (ter hoogte van Lima en Atucha, delta dock ruta central atuche 2806 lima) http://www.deltadock.com/
Iedereen is terug vanuit Le Havre. Het was voor sommige even spannend, maar achteraf beschouwd verliep alles super. Nu kan iedereen even relaxen en dan een eindspurtje inzetten naar het vertrek naar Buenos Airos eind december.
Werner is door de techniche controle en is momenteel z'n wagen aan het wegbrengen. De wagen van Steve is momenteel afgekeurd op 1 puntje. Blijkbaar bleef de verlichting aan na het bedienen van de Nood-uit schakelaar. Didier is momenteel een kleine aanpassing aan het maken en de wagen zal dan ook door de keuring komen. De truck is ook reeds door de keuring en op weg naar het Parc Fermée. De stress is er dus een beetje uit en ik denk dat het in Le Havre een 'boeiende' avond zal worden...
Vermits Peet, web-master van verschillende Belgische en Nederlandse teams, de volgende dagen in 'Le Havre' zit zal je hier op regelmatige basis nieuwtjes kunnen lezen. Zowel Peet, Steve (Berghesracing) als Werner (CMO) zullen me via SMS of gsm op de hoogte houden van het reilen en zeilen tijdens de keuring en inscheping. Ik zal dan proberen ieder uur een update online te zetten op deze site. www.Rally-Adventures.com/tommeke.
Vrijdag is iedereen terug en kan je op de respectievelijke sites een verslag lezen van de 'belevenissen' van Peet in Le Havre.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
