7 januari ’10 : Een drieluik en nog wat.
Het bivak zien we zeker nog terug.  Als het goed is overmorgen en ook tijdens de welverdiende rustdag.
Eerst even het stad uitrijden via N26 en verder via de ‘grote’ baan N5 op.  Dit is de noord zuid verbinding in Chili.  We trekken naar het noorden voor een verbindingsrit van 180km.  Mantos Blancos, het ‘Capricorn’s tropic monument en Baquedano laten we voor wat ze zijn.  Onze tijdelijke halte ‘Salar de Miraje’, een publieke zone en tevens de start van de special.

Deel I: Stof
In dit eerste deel is het vooral uitkijken voor het stof.  We rijden parallel aan de N5 richting noord.  Ondergronden wisselen zich in een snel tempo op, dan weer snel, dan weer met stenen, dan kronkelend, dan recht.  Één constante, stof.  Op km54 even uitkijken (max 30km/h) en CP1 (km68) is in zicht.

Deel II : Snelheid

Dit tweede deel zal voor de meesten snel gedaan zijn.  Wel even opletten rond km142 daar zit een dipje in de weg van zo’n 200m diep.  Dan terug snelheid halen.  Km156 een kans om eens te toeteren naar het publiek.  We zijn nu ter hoogte van Quillaqua. Km195 CP2 (Aldea Guatacondo).  We zijn nog steeds praktisch parallel met de N5 aan het rijden.  Op km 239 krijgen we een strook van ongeveer 15km ‘Fesh Fesh’.  Het einde van deze ‘ellende’ wordt gemarkeerd door CP3 (km252) en Victoria, een klein vliegveldje.  We zetten ons kompas nu op Iquique en steken de N5 over.  Nog meer van hetzelfde tot CP3 (km369).

Deel III : Zand
Om aan ons bivak te raken moeten we nu eerst nog een paar duinen overwinnen.  De hoogste duin aan het einde is een slordige 400m hoog.
De aankomst : zonder woorden.

Voor de laatste 5km heeft de organisatie een afdaling voorzien zonder weerga.  We gaan in het losse zand zo’n 800m dalen tot aan de ASS en de zee.

De verbindingsroute naar het bivak is te verwaarlozen, een kort stukje via de kustweg tot in Iquique.