8 januari ’10 : De langste.

Een korte verbindingsrit, via een asfaltbaan, van 37km oostwaarts om de wagen en bemanning op te warmen.  We hebben nu het meest noordelijke punt van de rally bereikt en keren nu pal zuidwaarts naar de aankomst van deze moeilijke rit.
Het DSS ligt net aan de weg en meteen een grote zandbak van 45km lang. De ondergrond verbeterd lichtjes en CP1 op 63km.  16km verder aan een zoutraffinaderij krijgen we CP2 (Chanabaya). Een rit van 4km over een zoutvlakte met veel brokken, dus snelheid aanpassen om zelf geen brokken te maken.  De organisatie zegt dat de gemiddelde snelheid rond 10km/h zal liggen!!!
Verder langs goed berijdbare paden tot op km177 van deze etappe (checkpunt).  Een stuk van 50km over asfalt die niet meetellen in het klassement.  De reden hiervoor is dat de vallei van Rio Loa te diep is om over te steken. Onderweg een mogelijkheid om aangemoedigd te worden door de vele fans in Quillagua.
Op km227, weer een checkpunt,  duiken we terug in het zand. We rijden richting Tocopilla de berg op.  We moeten een 1000-tal meter omhoog.  Op het plateau zeer slechte paden.  Even 800m dalen  op stabiele ondergrond.  Beneden wacht ons CP5 nabij het vliegveld van Tocopilla en een klim van 800m op zeer onstabiele ondergrond.   Zigzaggend werken we ons naar CP6, die trouwens enkel voor de motorrijders bedoeld is.  We zitten nu op km448, het einde en een welverdiende rustdag is in zicht.
De ondergrond blijft goed en CP7 op km580.  We beginnen aan onze laatste klim van de dag en een mooie afdaling richting Antofagasta brengt ons op km597, nog 3km te gaan.  Na een zeer vermoeiende dag, 7 dagen rally achter de rug en een rustdag voor de boeg mogen de deelnemers zich uitleven op een daling van 600m in het losse zand.

Het bivak roept en de verbindingsrit van 4km zal dan ook graag genomen worden.

Morgen rustdag, ‘Ge zijt goe bezig’.